Daniëlle
Daniëlle
Ingezonden door janny en dirk dollé15/01/2009
21-12-1964 was ik 32 weken zwanger van ons eerste kind,'snachts kreeg ik weeën en de verloskundige werd geroepen.
Ik was pas 17 jaar en mijn man was 20.
Er kwam een ziekenwagen en ik moest mee intussen waren ook de vliezen gebroken ,eerst werd ik naar het ziekenhuis de mariastichting in haarlem waar wij toen woonden gebracht.
Toen ik daar in een o.k. kamer lag werd ik opeens weer opgehaald met een brancar,en ging ik weer de ziekenauto in ,er werd niet aan mijn man of mij verteld waarom dat was .
Uiteindelijk werden we naar kraamkliniek uyt den bosch gebracht.
Daar werd ik in een verloskamer gebracht en mijn man werd naar huis gestuurd ik lag daar heel lang en af en toe kwam er een zuster kijken uiteindelijk na lange tijd kwam er een dokter die luisterde met zo'n toeter naar mijn buik en zei "voel je nog wat?"ik zei"nee "want ik had al ong. een half uur geen leven meer gevoeld .
Hij zei tegen die zuster die bij hem was"het is dood"daarna heb ik hem nooit meer gezien.
Uiteindelijk werd het kind geboren en alleen de zuster was erbij ,en die riep niet kijken niet kijken en toen liep ze de deur uit met een blauw dekentje.
Naderhand werd mij verteld dat het een meisje was, maar mijn man en ik hebben haar dus nooit gezien en dat doet het meest pijn .
Ik werd gewoon op de zaal gelegd waar dus allemaal vrouwen lagen met gezonde baby's ik begrijp ook nog steeds niet waarom ik niet in het ziekenhuis mocht bevallen.
Verder weet ik ook niet waar ze begraven is, daar hebben de nonnen van uyt den bosch voor gezorgd en pas geleden ,want ik blijf zoeken hoorde ik dat ze haar bij een overleden volwassene ,die in het ziekenhuis gestorven is in de kist hebben gedaan,dat deden ze altijd met baby's die dood geboren werden, want die zij zondig volgens de katholieke kerk.
Ook werd mij door de gynecoloog waar ik naderhand kwam verteld dat het kind helemaal gezond was dus dat het domme pech was zoals hij dat noemde, nu zitten wij dus met de vraag als ik nu in het ziekenhuis een keizerssnee had gehad ,dan had ze misschien nu nog geleefd.
Gelukkig hebben wij nu 3 gezonde zonen en 5 kleinkinderen, maar de pijn zal zolang wij leven nooit weggaan.
Wij wonen nu in drenthe en hebben sinds enige jaren van de katholieke kerk in heemstede een plaatsje gekregen waar we een grafje mochten maken zodat wij toch een troostplek hebben waar wij naartoe kunnen gaan dat doen wij nu iedere maand.
Het is 250 kilometer rijden van de plaats waar wij nu wonen , maar wij zijn heel dankbaar dat we toch nog iets hebben, maar god alleen weet hoeveel verdriet het ons doet dat wij niet weten waar ons kleine meisje is, wat er met haar gebeurd is.
Hallo, ikzelf ben ook geboren in hetzelfde ziekenhuis. Het 11e kind in de familie. Het was een zware bevalling, en ik heb het aan de kracht van mijn tere moedertje te danken, dat ik op 1e kerstdag 1962 geboren ben. De toenmalige arts Dr. Aubel vond het een hele prestatie wat ze geleverd had. Een klein jaar later werd mijn jongere broertje geboren... helaas hij heeft het niet gered. Niet alleen bij het ziekenhuis was het een taboe, ook in de familie werd er niet gesproken over een grafje voor mijn broertje Johnny. Mijn moeder heeft hem dus ook nooit mogen zien... en ach, ze had tenslotte al zoveel kinderen en ik was maar net 11 maanden, dan was het toch zeker niet erg. Niet bepaald een religieuze gedachte. Pas na de dood van mijn vader ben ik achter het begraafplekje van mijn broertje gekomen, hij had zelfs nog de rekening bewaard! Het ziekenhuis heb ik nooit begrepen, waarom het zo hard behandeld werd, maar dat je dan ook niet de steun kan vinden en krijgt van je naaste familie, vond ik toch wel heel erg! Ik heb mijn moeder daar naar toe gebracht, en na 30 jaar, had ze iets tastbaars van haar kleintje. En dan die hartstochtelijke kreet van haar: elke dag vraag ik de lieve God, waar is mijn kindje! Dat zij zoveel pijn heeft moeten lijden... Nu rij ik ook 1 keer per jaar naar de BAVO kerk in Heemstede bij het engeltjeshof, en leg ik een plantje bij mijn broertje. Het is daar mooi en vredig en ik voel me altijd met hem verbonden.
Anastasia
29 augustus 2011
Janny en Dirk,
De inzending van 15/01/09 gelezen, nadat ik 'Huize Uyt den Bosch' had ingetypt.
Jullie brief trof mij bijzonder omdat onze oudste dochter, Kirsten, 23 nov. 1964 óók in Uyt den Bosch is geboren. Dit na een zeer moeizame bevalling van ca. 20 uur. Mijn echtgenoot -vroeger in Drenthe woonachtig- en ik verwonderde ons ook over de begeleiding toentertijd. In plaats van zorgzaam omringen, zeker bij zo'n eerste bevalling, werd er nauwelijks naar ons omgekeken, terwijl de vliezen in het eerste uur al gebroken waren.
Toen mijn echtgenoot het na ca. 18 uur al te lang vond gaan duren en zeer bezorgd was om ons kind, vroeg hij de hoofdzuster (een non) om de hulp van een gynaecoloog in te roepen. "Nee, het is Gods wil!" riep die non! Na nogmaals aandringen kwam er uiteindelijk een gynaecoloog en door middel van de z.g. 'tangverlossing' werd onze Kirsten geboren, zij het met enig zuurstofgebrek. De hele behandeling was een zeer pijnlijke ervaring, vooral wat mentaliteit betrof.
Kirsten zelf, inmiddels 45 jaar, woonachtig in Oegstgeest, heeft drie gezonde dochters. Helaas in 1996 is zij op 12 mei bevallen -(vroeggeboorte) in het ziekenhuis- van een zoontje, dat na een klein uur is overleden. Kirsten en haar man waren al wel voor de bevalling op de hoogte van de slechte gezondheid van de baby. Het toeval wil, dat zij hun zoontje Daniël hebben genoemd! Daniël ligt begraven op een RK.kerkhof in Oegstgeest. Het is goed dat jullie na jaren tóch een troostplekje hebben in Heemstede
-waar ook nog familie van ons op het RK.kerkhof begraven ligt- voor Daniëlle.
Ik wens jullie alle goeds toe!
Hanny Berkhout (e-mail: jmberkhout@hetnet.nl)
Hanny Berkhout
11 februari 2010
7oktober 1977,ging ik naar het ziekenhuis ,ik was bijna uitgeteld maar voelde me niet goed,vervangend gynecoloog ging even kijken en wilde bloed via navelstreng afnemen,ik was tegen,maar had uiteindelijk geen keus,het resultaat was vreselijk,mijn zoontje bloede dood en ik beviel 10okt van een klein mannetje,gynecoloog zei tja kan gebeuren en liet me achter met een vrienden een arts die me bijstonden,door hen kon de baby aangegeven worden en gecremeerd,ik heb dit jarenlang met me meegedragen als een groot geheim,de vader van de baby was er niet meer,en hem durfde ik het ook niet te zeggen,de steun van eenvriend en zijn vrouw deed me goed,maar de pijn bleef,pas nu na vele jaren heb ik de vader weer ontmoet en ging het fout ,mijn gevoelens gingen op de loop met me,ik wist niet hoe ik het moest benaderen,maar alles kreeg langzaam een beter plek,ik heb nu een gedeelte van de as in een askokertje om mijn nek,en de rest van de as mee begraven met inmiddels overleden vrienden,en een beetje as uitgestrooid in het land van de vader,pff dat ik dit op schrijf is ook een grote overwinning,de pijn slijt uiteraard maar zal nooit weg zijn
Anoniem
2 oktober 2009
jeetje wat een verhaal zeg...en zo zie je maar weer hoe de tijd veranderd is... ik ben nu momenteel in verwachting van ons 1e kleine dotje en k moet er niet aan denken dat dit mij zou overkomen... ookalishet alzo lang geleden, de pijn zal je altijd bij je blijven houden....daarom veel sterkte toegewenst
groetjes deborah nicht van *leon termorshuizen
deborah
13 april 2009
Lieve Daniëlle,
Ongeloof. Dat is wat ik voel na het lezen van je verhaal. Wat een verschil met deze tijd en hoe ongevoelig waren ze(artsen en verpleegsters) in 1964. Veel sterkte,
Claudia
Claudia
3 maart 2009
ik ben blij voor jullie dat je nog van jullie dochter hebben kunnen genieten,ik hoop dat je ook foto's van haar gemaakt hebt zodat je ook een blijvende herinnering aan haar hebt. janny dollé
janny dollé
10 februari 2009
Tjee wat een verschil met de tijd van nu. Ik ben zelf in 2004 een kindje verloren en wij hebben gewoon nog van haar kunnen genieten.
Ik heb daarom ook een website gemaakt voor dit grote verlies en ook om met lotgenoten in contact te komen.
www.engeltjesenbengeltjes.come2me.nl
Jessica1966
25 januari 2009
Nieuwe reactie inzenden