De laatste dag van het leven van mijn zoon
De laatste dag van het leven van mijn zoon
Ingezonden door lieveke08/06/2008
Vrijdag, 21 maart 2008. De laatste dag van het leven van mijn zoon.
Maar voor ik dat wist heb ik iets heel vreemds meegemaakt.
Om dit te vertellen moet ik beginnen op 17 maart. Want toen heb ik op een
afschuwelijke manier mijn wijsvinger geplet. Hij was gebroken en er moest een
stuk terug aangenaaid worden. Op 21 maart om 8u30 ging ik, samen met mijn
man, terug naar het ziekenhuis, voor vervanging van het verband. Dat was pijnlijk, maar pas toen het gedaan was, werd ik niet goed. Eigenaardig was dat. Ik draaide weg en moest neergelegd worden. Ik had 20 bloeddruk! Het was 9 u...
Later hoorde ik dat, net op dat moment, mijn zoon overleed...
Bart had soms wel eens telepatische ervaringen, vooral als kind. Maar dit
bezorgt me nog steeds kippenvel als ik er aan denk. Zo merkwaardig...
Heel de voormiddag wist ik van niets. Maar het rare gevoel stopte niet.
Ik had om 12u een afspraak bij de tandarts, en kwam ziek thuis. Ik was zo
misselijk dat ik moest gaan liggen. En toen ging de telefoon. Het was mijn
zoon Toon. Hij vroeg in paniek of ik het nieuws had gezien op TV. Nee, ik had
niets gezien, ik was te ziek. "Mama, het gaat over onze Bart! Er is een brand
geweest!" Ik probeerde hem te kalmeren. "Dat kan niet Toontje, er zal wel een
vergissing gebeurd zijn. Ik zal even informeren bij de politie." Maar de
politie stelde me niet gerust, ze zegden dat het wel degelijk over mijn zoon
ging. En toen begreep ik wat ik al de hele dag voelde!
In volle vaart zijn we naar Toon gereden, om bij hem en mijn ex-man te zijn (de papa van Bart en Toon). Tegen beter weten in, ben ik nog uren blijven geloven in een vergissing. Tot ik mijn zoon, mijn zielemaatje, wit en stil zag liggen in het ziekenhuis, waar hij met de ambulance naartoe was gebracht...
Hetzelfde ziekenhuis, waar hij zoveel pijnlijke onderzoeken had ondergaan.
Het ziekenhuis waar hij nooit meer naartoe wilde...
Lieve Boons, mama van Bart Melders
Goede zondag Lieveke,
Wil hier toch even op reageren, wat heb je dit goed verwoord, dat er meer is tussen hemel en aarde dat is iets dat staat als een huis.
En dat jij iets je akelig voelde is dat de gedachten van Bart bij jou was, ja een mens is gauw geneigd om een verklaring te zoeken maar diep van binnen weten we het wel.
Dat je bepaalde ervaringen kan hebben is prachtig en zeker als het positief is, ik zelf heb dat ik mijn man of kindeen geregeld opmerk en helemaal als het even niet goed met me gaat alsof er wordt gezegd het komt wel goed, en daar ben ik dankbaar voor met alle lieve groet Eveline.
Eveline11
9 november 2008
Dag Simon,
Bedankt voor je reactie op mijn verhaal.
Uitleggen kan die ervaringen ook niet. Maar dat er meer gebeurt tussen hemel en aarde dan men wil toegeven, dat weet ik wel. Het verhaal van mijn zoon Bart is niet het enige dat ik al heb meegemaakt. Bart†zelf was ook een "believer". Hij heeft veel vertelt over speciale ervaringen. Hij heeft o.a. kort voor zijn dood ook "lichtbollen" gezien. Hij zei dat het het mooiste was dat hij ooit gezien had.
Nog heel veel liefs Simon en sterkte nog met het verlies van je vriend.
Lieve
lieveke
27 oktober 2008
Mijn allerbeste en enigste vriend heeft me verlaten. Ik ben 16 jaar, hij was er 15. We waren allerbeste vrienden. Toen ie stierf, had ik 3 dagen na elkaar net na zijn dood vreemde dingen meegemaakt, ik hoorde soms een bonk tegen de muur toen ik in me bed lag, ik heb 2x een klein lichtje uit de lamp zien schitteren en door de muur heen vliegen, zijn foto die boven me bed hing viel op de grond en ik hoorde geruis. Daarna werd het kalm en op de avond van de begrafenis, stond ik recht in mijn kamer, en plots, kwam er een Hele grote wind op me af(mijn kamer was helemaal gesloten). Er werd mij ook verteld dat ik een foto met flits in het donker in me kamer moest nemen, de eerste week toen ie gestorven was. dat had ik gedaan, enkele keren, en op 1 foto kon ik een ronde witte/doorzichtige bol zien, ik dacht dat het een vlek op de lens was, maar blijkbaar was het een orb ofzoiets... Ik was de laatste van zijn vrienden die hem levend gezien had in het ziekenhuis, ik was de eerste die hem zag in het mortuarium. Kan iemand me dan uitleggen wat er dan gebeurde? droomde ik dan ofzo?
Simon
24 oktober 2008
Nieuwe reactie inzenden