De pijn na het verlies van mijn lieve echtgenoot

Twee jaar geleden werd er een melanoom ontdekt bij mijn man. Daar is drie keer aan geopereerd. Zijn klieren bleken niet aangetast te zijn, dus waren wij zeer hoopvol gestemd. Januari 2010 kreeg mijn man last van zijn rechterborst, hij vertouwde het niet, en liet foto's maken. We moesten na de foto's meteen door naar de longarts, dus begrepen wij wel hoe kaat het was. Na allerlei onderzoeken hoorde wij op 18 Februari dat mijn man op vijf plaatsen kanker had, het was op de sterfdag van onze dochter, die zes jaar geleden overleden was aan kanker. We voelden ons als twee drenkelingen opeen zinkend schip. Mijn man heeft nog vijf bestralingen gehad voor z'n hersentumoren, en na de tweede bestraling begon hij al uitval te vertonen.Op 22 Maart was hij dermate verlamd aan zijnlinkerkant, dat het niet meer vertouwd was dat hij boven sliep. Hij is toen helemaal op bed gekomen, en wij zagen hem elke dag een stukje bij ons weg gaan. Gelukkig was hij bereid, maar toch, je moet van alles en iedereen afscheid nemen. Nu denk ik wel eens wat is er toen allemaal door je hoofd gegaan. Ik heb nooit een klacht van mijn man gehoord, hij was naar de verpleging ook altijd dankbaar. Ik zag daar een groot mens,een dapper mens, op 27 April 2010 s'morgens om 9.50 is mijn man overleden, een dag na de verjaardag van onze overleden dochter. De eerste weken leef je in ee roes, maar dan komt de pijn, die snerpt door je lichaam. Je loopt in een vreemd land, de weg achter je is afgesloten, en de weg voor je herken je niet, je loopt te dwalen op zoek naar iets bekends, dat er niet meer is. Elke herinnering doet pijn, de tranen lopen door je ziel en uit je ogen als je zijn naam al noemt. Dit is een pijn die niet valt te omschrijven. Je bent eenzaam en mateloss alleen. Ik las in een boekje een zinnetje, die vrouw schreef, "of er zoutzuur door m'n lichaam stroomt". Ik ben gelovig, en ik weet dat mijn man bij de Here is, maar dat neemt niet weg, dat mijn pijn daardoor niet verdwijnt. Ik zal door dat diepe donkere dal heen moeten, maar dat kost tijd en tranen. En ik hooit geweten dat je iemand zo intens kan missen, en dat je zo intens van iemand kon en nog kan houden. Mijn betere IK is weg, mijn pijn en verdriet is groot, maar ik mag wel weten, dat wij elkaar eens weer zullen ontmoeten. Dat neemt niet weg, dat er nog vele tranen zullen vloeien, en de pijn aanwezig zal blijven.Hoeveel verdriet kan een mens hebben, mijn mooie dochter van 37 jaar, en mijn lieve man van 67 jaar, mag ik dan verdiet en pijn hebben?