Engelenhaar

Tom van Rossum

Engelenhaar

Het is 10 dagen voor Kerst.
Zojuist heeft ze samen met Martijn een boom gekocht in het tuincentrum. Een hele klus, juist die boom te vinden die niet te groot en niet te klein is, niet te mager en niet te dik. Martijn is pas zes, maar oud genoeg voor commentaar en advies: ‘Met kluit hoor, mam, dat is voor de natuur!’ had hij van tevoren al aangekondigd. Een boom met kluit dus, én met een goed figuur.
Midden in de woonkamer staat de boom te pronken, in zijn blootje. Vanavond, na het eten, gaat ze hem versieren. Martijn mag helpen.

xxx

Ze zitten op hun knieën op zolder, Martijn snuffelend in al de dozen die zijn moeder apart heeft gezet. Zijn hartje gaat sneller kloppen van al die ballen, klokjes, kerstmannetjes, vogeltjes, slingers en de piek. Alles glanst en glimt, evenals zijn ogen die erin weerspiegelen. Dan valt zijn aandacht op een klein, plat doosje. Nieuwsgierig frummelt hij dit óók open en even later bungelt er aan zijn handjes een lange, blonde, haarvlecht, afgezet met een rood strikje.
‘Van wie is dit, mama?’ Verbazing staat op zijn gezicht te lezen.
Ze legt een arm om hem heen en drukt hem tegen zich aan. Ze voelt zijn hartje tegen haar middenrif kloppen. Haar onderlip trilt. Zijn verhitte gezichtje versmelt met haar gezicht waarop warme tranen beginnen te druppen. Zachtjes vertelt ze hem dat deze vlecht van zijn zusje is en dat ze die bewaard heeft om nog een stukje van haar bij zich te houden. Het monotone gezoem van de c.v. ketel slokt de stilte die volgt op.
Martijn maakt zich los uit de verstrengeling en kijkt haar met zijn grote blauwe ogen strak aan. Met bijna devote stem zegt hij: ‘Maar mama, Sylvia is nu in de hemel. Zij is vast een engeltje. Waarom gebruiken we dit dan niet in de kerstboom, dan hebben we echt engelenhaar!’
Haar adem stokt, ze transpireert uit alle poriën. Nu is het Martijn die zich tegen haar aanvlijt. Teder streelt ze zijn gezicht. Het gezicht van een levende engel. De beklemmende hitte op zolder gaat langzaam over in een behaaglijke warmte.

xxx

Door twintig vingers wordt het haar in plukjes langs takken en naalden gedrapeerd, voorzichtig wat uit elkaar getrokken en tussen de ballen, klokjes, kerstmannetjes en vogeltjes gefrummeld. Overal waar het haar zit, schitteren kleine, witte elektrische kaarsjes.
‘Zie je wel? Net écht engelenhaar!’ juicht Martijn goedkeurend, als alles klaar is.
Ze pakt met beide handen zijn hoofdje vast en geeft hem een vette zoen. ‘Martijn, kijk eens naar buiten!’ Haar gezicht straalt.
‘Sneeuw! Het sneeuwt! Dank je wel engel Sylvia!’ klinkt het opgewonden uit Martijn zijn mond. “Mijn zusje was altijd zo blij als het sneeuwde, weet je nog, mam?’

xxx

Op de tweede dag van het nieuwe jaar wordt de boom van de lichtjes en glimmende versiersels ontdaan. Een plekje in de tuin is de nieuwe bestemming. Een kale boom, met kluit, een goed figuur én engelenhaar. Dat is blijven zitten waar het zat.

xxx

Het engelenhaar doorstaat sneeuw, storm, hagel, maartse buien.
Tot het op een dag , het is eind april, ineens verdwenen is. Martijn heeft het ontdekt. Hij heeft er ook een verklaring voor: ‘Misschien had engel Sylvia haar eigen haar weer nodig omdat ze in de hemel kaal geworden is!’
Hoe grappig ook bedacht, zij kan er niet om lachen. Het raadsel houdt haar lange tijd bezig.

xxx

Het is begin juni. De jonge meesjes zijn net uitgevlogen.
Zij wil het nestkastje schoonmaken. Een groot deel van het nest bestaat uit . . . engelenhaar.