Marlinda is 10 jaar en gek op haar oma bij wie ze alles kwijt kan. Totdat op een zonnige lentedag opa belt met de mededeling dat oma dood is. Vanaf dat moment stort haar veilige wereldje in. Alsof dat nog niet genoeg is, krijgt Marlinda ook nog eens te maken met een groot geheim dat ze met niemand kan delen. Marlinda weet zich geen raad en begint zich hoe langer hoe meer terug te trekken. Ze wordt steeds angstiger, krijgt nachtmerries en komt niet toe aan het verwerken van de dood van oma. Maar dan neemt ze een moedig besluit…

Reactie Carla Muijsert, stichting welzijn kinderen
Heb het boek in één keer uit gelezen. De schrijfstijl ervaar ik als prettig en makkelijk leesbaar en de manier waarop de auteur omgaat met de geschetste problematiek als open en origineel. Hij brengt op een heldere wijze thema’s ter sprake waar jonge kinderen mee kunnen worstelen. Daarbij geeft hij gedurende het verhaal allerlei praktische handvatten waarmee kinderen direct aan de slag kunnen. Wat ik ook mooi vind is, dat de belevingswereld van het jonge kind zo inzichtelijk neer is gezet. Volwassenen realiseren zich nog steeds niet altijd goed wat er allemaal in kinderen om kan gaan en dat ze vaak een diepgaander belevingswereld hebben dan we ons voor kunnen stellen. En dat ze vaak meer weten dan we ons realiseren…

Glenn was onze oudste broer, heel lang ziek geweest.ondanks zijn ziekte bleef hij vrolijk.Hij is altijd ziek geweest,Ik ben blij dat hij toen is overleden,de pijnen die hij had en zijn leven waren niet meer mens waardig....
Hij zal atijd in onze harten blijven bestaan.... we praten nog heel vaak over hem..Ook mijn Pa is overleden...

Aan eenieder voor wie Guiomar zo speciaal is, want zelfs niet na het fysiek niet meer aanwezig zijn zal zij in jullie harten voort blijven bestaan,

Ik ben een klasgenoot van Kyra en Guiomar van de Dr. Albert Schweitzer basisschool
op Curacao. Dat was tussen 1978 en 1984; ergens heb ik nog wel een klassefoto bewaard.
Sinds 1984 (na het afronden van de zesde klas) heb ik niets meer vernomen van de tweelingszussen Smeets. Ik was dan ook zeer geschokt toen ik in de Amigoe een bericht zag waarin vermeld stond dat Guiomar reeds 5 jaar overleden was.
Ik kan niet zeggen dat ik met de zusjes Smeets bevriend was maar dat neemt niet weg
dat ik het ontzettend erg vindt. Ik kan hun moeder nog herinneren, een deftige dame
die toen in een Cherokee reed (klopt dat ?). Op deze wijze wil ik mijn medeleven tonen.
Moge Guiomar in vrede rusten.

Euclides Monte,
BergCarmelweg 2
Curacao

Sacha alweer meer dan 6 jaar geleden dat wij afscheid van jou hebben genomen.
Wij hebben er mee leren leven maar het doet nog steeds pijn om jou te missen.
Wij denken nog heel veel aan je en zullen altijd van je blijven houden.
Lieve groetjes Pa & Ma van Berkel.