Wat een mooie, ontroerende manier om je dierbare overledene(n) te gedenken, je gevoelens te uiten en al je gemoedsstemmingen met andere 'ervaringsdeskundigen' te delen.... Fijn dat er zoiets bestaat.
Els

Geachte heer/mevrouw
Al meerdere keren is mij gevraagd op de site of ik mee wil doen met een vragen onderzoek. Dat heb ik met alle plezier gedaan. Nu heb ik dit voor de laatste keer gedaan, het blijft het zelfde antwoord, alleen mijn leeftijd veranderd.
Ik ben dankbaar voor deze site, ik begin de dag ook met deze site. Op een of andere mannier kan ik er dan weer even tegen. Soms weet ik niet wat ik mijn kleinkind moet schrijven, dan alleen maar kaarsjes branden. Het geeft een stukje troost. Het is nu één jaar geleden dat mijn kleindochter is overleden. Dit is zo onnatuurlijk dat de pijn en gemis ook niet minder worden. Wel merk ik, dat ik door even naar de site te gaan en daardoor het gevoel heb even heel dicht bij mijn kleinkind te zijn, ik weer even verder kan.
NCRV, bedankt dat u mijn deze kans heb gegeven.
Hoogachtend,
Diny Driessen-Heuveling
Oma van Suus Vissers

Blijf nog even hier
zodat we nog van je
kunnen genieten

Blijf nog even bij mij
dan kan ik je nog zien
spreken en aanraken

Blijf nog even bij ons
dan kunnen je kinderen
nog op je leunen en je
kleinkinderen naar hun
geliefde opa

Blijf nog even
want we kunnen
je niet missen

Blijf nog even
omdat we nog veel
met je willen delen

Blijf nog even
dat is wat we
heel graag willen

Blijf nog even
op een menswaardige wijze

Blijf nog even
maar op een gegeven moment
moet je loslaten

Geachte heer/mevrouw,
Nogmaals wil ik de NCRV bedanken voor deze mooie site. Iedere dag begint voor mij met deze site. Ik ben dan heel even alleen met mijn kleindochter Suus Vissers, dan kan er dan weer de hele dag tegen. Nu mijn man ook heel erg ziek is, put ik een hoop troost en kracht door hier naar toe te gaan.
Hoogachtend.
Diny Driessen-Heuveling

Wat een mooie site is dit geworden! Wij bezoek sites zoals deze regelmatig,
niet uit sensatie of nieuwsgierigheid, het gaat gewoon vanzelf,
even kijken, lezen begrijpen en weten
maar hoeveel sites we ook bezoeken....het WAAROM zal ik nooit begrijpen
het enige wat ik waarschijnlijk een beetje kan begrijpen is hoe nabestaanden
zich voelen en dat het nooit meer wordt als vroeger.
Mijn man heeft ook een blog gemaakt voor zijn overleden jongste broer en overleden
andere broers en ouders. Hij probeert het van zich af te schrijven in gedichten.

http://www.bloggen.be/krisjanssen/

Ik hoop dat veel mensen de weg naar jullie site zullen vinden. Het is een mooi
initiatief!
liefs Greet

lieve Mensen, wat is deze site mooi geworden.
ik dank jullie daarvoor .
Moeders van Oosten

ik wou even complementen geven voor deze site.ik kan op deze site mijn verhaal kwijt.en bedankt dat jullie mijn vader op de voor pagina hebben staan nu hij een jaar geleden overleden is. ik wou daar een mail over sturen,maar jullie doen dit zelf.topie dank je .mijn vader heet jan van den helm en ik ben rozan gielis de dochter

Every step I take,
every move I make
Every single day,
every time I pray
I'll be missing you
Thinkin of the day, when you went away
What a life to take, what a bond to break
I'll be missing you

Wanneer het liefste je verlaat ,
Omdat het echt niet verder gaat.
Jij achterblijft ,
Verdrietig maar ook opgelucht.
Nu komt het er op aan,
Hoe verder met je leven gaan.
De liefde voor het leven ,
De gave om te geven ,
Is de kracht van het bestaan.
De tijd zal het gevoel verzachten,
Maar het liefste blijft ,
altijd in je gedachten .

Betty Pierlot