je ben pas dood als je woord vergeten

Ik heb het zeldzame voorrecht gehad om op een ongedwongen en onverwachte wijze persoonlijk kennis te maken met Prins Claus en wel in de tuinen van Sissi's paleis in Wenen in 1997. Het was een bijzonder mooie stralende en zonnige dag. Tijdens deze kortstondige ontmoeting heb ik hem leren kennen als een aimabel mens. Mijn oprechte deelneming gaat uit naar de grote koninklijke familie. Tot ziens in het Nieuwe Jeruzalem!

dit is een test

Allereerst mijn condoleances aan de familie van de prins.
Ik word wel elke keer boos als er een "bekendheid" overlijdt.
Meteen moeten radio en tv wijken voor het overlijden van de persoon. Je hoort weinig over de persoon totdat hij/zij overlijdt, dan komen de necrologieen te voorschijn.en worden hele levensbeschouwingen tot uit den treure vertoond.Natuurlijk mag en moet er aandacht aan besteed worden maar zo massaal? Toen mijn oom overleed lag nederland ook niet stil terwijl ik verdriet had en nog steeds heb. Wanneer mijn moeder overlijdt wordt het ook niet 200 keer medegedeeld op radio en tv terwijl zij eigenlijk ook belangrijk is voor nederland want ze heeft ons allemaal toch maar mooi in haar eentje opgevoed zonder man, en van ons gemaakt wie we nu zijn. Wie zal dat gedenken? Niemand! De dood hoort bij het leven en ik vindt dat we daar op onze eigen wijze mee om moeten gaan zonder het anderen op te dringen. Sorry als ik hiermee mensen voor het hoofd stoot maar dit is mijn gevoel en mijn verdriet.

Prins Claus was een voorbeeld hoe om te gaan tussen arm en rijke landen. Zijn inzet zal immer in onze herinnering blijven!.Hetzelfde geldt voor de normalisering van de betrekkingen tussen Duitsland en Nederland.