De tijd is voor mij ook stil gaan staan...........

Mijn laatste uur met Charel,-------------------------

Als je later dingen op een rijtje gaat zetten,worden er eigenlijk dingen duidelijk.
De manier waarop Charel kijkt naar me,me steeds dezelfde dingen vraagt.
Hij me steeds roept,terwijl ik steeds bij hem ben,en niet van zijn zijde wijk.
En ook pakt hij me steeds stevig vast.
Dan komt er een moment dat je weet dat het zo afgelopen kan zijn.
Je weet niet precies wat je moet doen,het enige is,dat je dicht bij hem wil blijven.
Je bent dan de hele tijd zo dicht bij hem,maar als het moment daar is,heb je toch geen afscheid kunnen nemen.
Het enige wat ik heb,is dat Charel voor hij stierf,zijn ogen open deed, en me heel diep aankeek,en toen stierf hij.
Dat zijn beelden die ik nu na bijna 2 jaar,nog steeds heel vaak voor me zie,en ik heb er nog steeds moeite mee,dat ik geen afscheid heb kunnen nemen.
Tewijl ik hem nog zoveel wilde vertellen en vragen,en zeggen hoeveel ik van hem hield,maar ik denk wel dat hij dat wist.
Dinsdag 8-januari 2008 04:00 uur in de ochtend.....en het is afgelopen...............,.,.
Ik wordt alleen achter gelaten in het trappenhuis,waar de brancard staat waar Charel op ligt.
Allemaal apparaten om hem heen staand,en je ziet hem dan daar liggen,dood,er flitst van alles door je hoofd,ik kan niet goed uitleggen wat ik toen voelde,maar op dat moment is mijn leven ook uit me weggeebt,en is tot op de dag van vandaag niet terug gekomen.
Ik ben het belangrijkste in mijn leven verloren,waar ik voor leefde, is weg.
Moet ik dan mensen nog uitleggen, hoe ik me na bijna 2 jaar voel,ik denk het toch niet,al duurd mijn rouwen de rest van mijn leven,dat maak ik toch zelf lekker uit.
Ik moet mijn leven verder leven zonder Charel.
En ik kan je vertellen,het valt niet mee,ik mis hem iedere minuut van de dag.
En vandaag hou ik nog meer van hem dan gisteren-----------
En hij heeft ooit tegen mij gezegd,zoveel als ik van jou hou,heb ik nog nooit,
van iemand gehouden,en daar kan ik de rest van mijn leven op teren.
Ik zal wel moeten,Charel heb ik niet meer------
Het ergste vind ik dat hij drie dagen daarvoor op de crematie van zijn nichtje,
Corry,toen we in de auto opweg naar huis reden,en dat we het over Nol hadden,
toen zei hij tegen me,Theo ik moet er toch niet aan denken,om jou alleen te moeten achterlaten.
Ik heb toen maar een ander onderwerp aangehaald,wat ik wel vaker deed.
Ik heb me toen goed gehouden, maar ik kon wel janken.
Als je erover nadenkt,was hij wel degelijk met z'n dood bezig.
Ik heb zovaak tegen hem gelogen om hem te beschermen,hij slikte pretnison,en dan zei hij,volgens mij wordt mijn gezicht en nek wat dunner,en ik zei dan, ja volgens mij ook,terwijl het niet zo was,mijn maag draaide dan vaak om,en heb vaak later zitten huilen als hij het niet zag.
Ik heb me zo vaak in moeten houden,want ik wilde niet dat hij nog meer verdriet,
kreeg,want hij was vaak heel verdrietig,ook omdat hij sommige mensen,waarvan hij hield, zo weinig zag.
Het ergste is dat je hulpeloos moet toezien,en weinig kunt veranderen aan zijn situatie,ik heb mijn best gedaan om er tot het eind voor hem te zijn,en dat heb ik met liefde gedaan,ik zou het zo nog eens 29 jaar doen, als ik hem daarmee terug kreeg.
Het leven zonder hem valt niet mee hoor,ik put mijn kracht uit Willem,Lotje en Daisy.
En ik vindt veel troost,als ik over hem schrijf,zijn foto's bekijk,en over hem praat,wat ik heel graag doe.
En ik ben er van overtuigd,dat we elkaar ooit weer zullen zien---------

Zijn piem (T/C)