mama
mama
Ingezonden door mandy20/04/2010
lieve mama,
waarom nou jij dat vraag ik me iedere dag af een vrouw die nooit ziek was,hard werkte en juist nu aan het genieten was van der leven met je kleinkinderen.
op een dag kreeg je een tia, ze vonden niks, je bleef spugen en de tia`s volgende achter elkaar aan ze vonden nog steeds niks ze dachten aan epeleptie die een tia uitstraalde maar je bleef het krijgen je viel maar af eten kon je bijna niet en je werd opgenomen en kreeg een medicatie (voor je hoofd pijn) waar je erg verward van werd, ze vonden nog steeds niks bij je. op een dag kregen we te horen dat in 2 weken tijd van niks te zien een tumor zat van 10 cm groot en gingen kijken waar het vandaan kon komen om je te helpen. een paar dagen later kregen we weer te horen dat het zo`n een agresiefe soort kanker was dat je was opgeven, we konden je laten bestralen maar dan zou je alleen nog maar meer pijn krijgen en zwaardere medicijnen, en we zouden het dan maar kunnen rekken voor een paar maanden. we hadden met ze alle besloten om je niet te laten helpen(zelf had je altijd al geroepen dat je geen kasplantje wilden zijn dus ja) de dokters dachten aan 3 maanden maar na het gesprek dat we hoorde dat je opgeven was duurden het maar 2 weken en je was weg. ja kwam maandag middag thuis en vrijdag belde papa om te zeggen dat je in coma lag en sàvonds ben je gestorven in het bij zijn van papa joanne mij en tante`s en nichtje je je hards vriendin. ik ben blij dat ik je samen met nicole en jos aangekleed heb en heb zelfs je teen nagels nog gelakt make up opgedaan ik wilde dat je zoals je altijd was weg ging. dit alles van de 1e tia tot aan haar dood (23 okt 09) heeft 11 weken geduurd ze was net 50 jaar geworden en heb het hier nu echt moeilijk mee. ik ga in aug dit haar trouwen en heb al veel dingen met haar trouwjurk gedaan om haar erbij te betrekken maar wil nog iets doen hebben jullie ideeen.
mijn toekomst vind ik moeilijk om naar te kijken ik ben zelf net 24 geworden en ben allang blij dat ze me dochtertje 2 jaar heeft mogen kennen maar nu mijn leven zonder mijn moeder is moeilijk
mama je bent mijn alles niemand kan jou vervangen je bent mijn toppertje!!!!
lieve Mandy,
mijn mam was 54 toen ze stierf aan een hersenbloeding dus ik weet hoe je je voeld en het gemis.
op je mooie dag zal ze zeker bij je zijn, ook heel diep in je hart en dat is heel belangrijk. wat mooi is om op deze dag een foto van jullie in bruidskleding met een ballon op te laten of met een mooie witte vredesduif als symbool dat deze naar je mam gebracht wordt.
ik wens je een ongelooflijk mooie dag geniet ervan dit is wat jou moeder zeker gewilt zou hebben.
groetjes Tineke
Tineke
29 juni 2010
Lieve Mandy, heel veel sterkte en kracht om het verlies te verwerken. Het doet heel veel pijn en het gemis zal altijd blijven, de pijn wordt minder en dan kan je het een plekje geven. Jouw moeder is er altijd bij, in jouw gedachten leeft ze voort, ook op jouw trouwdag. Ik wens je heel veel geluk toe.
Henny
7 mei 2010
hoi het is altijd pijnlijk om je moeder te missen ,zelf ben ik nu 61 maar tot vandaag denk ik nog aan haar ,ik heb hier ook een verhaal neer gezet ,je zal op die dag zeker je moeder missen ,ik weet niet of je in de kerk trouw,anders kan je de mis ook voor op dragen ,dat heb ik ook gedaan maar dan moet je het wel zeggen ,dan noemen ze voor de mis jou moeders naam ,ook kan je als je moeder begraven is jou bruidsboeket op haar graf leggen,en geef je een feestje dan kan je ook de foto van je moeder op jou tafel zetten,dan is ze die dag er toch bij,het is wel moeilijk voor de familie,maar het is wat jij wil ik hoop dat je er wat aan heb ,sterkte en groetjes van deze moeder margaretha
etha1204
21 april 2010
Nieuwe reactie inzenden