Mijn kleine meisje Tamara

Op 19 juli 1974 ben je geboren. Op 17 juli kreeg ik weeën, maar je bleef lekker zitten tot 19 juli. De vroedvrouw kwam en ik ging naar het ziekenhuis. De zuster luisterde naar jouw hartje, en ze haalde er een specialist bij. Mijn gevoel zei dat er iets mis was. Maar ze vertelde me niks. Eindelijk mocht ik dan gaan persen en je werd geboren. In een glimp zagen jouw papa en ik jouw zwarte haartjes, maar waar om liepen ze met jou weg? Toen kwam het woord: "je leefde niet". Twee dagen voor de geboorte was je overleden. Mijn schat, was je de 17 maar gekomen. Dan was alles goed en had ik je nog. Ze hebben je onderzocht, maar alles was goed. Het lag aan mij, ik had zwangerschapsuiker. "Waarom?", vraag ik, "heeft de vroedvrouw dat niet gezien?" Dan was je nog hier. Ik heb zo naar je verlangd! Ik ben al van je gaan houden toen ik je onder mijn hart droeg. Ik heb je niet meer gezien; geen kusje, geen knuffel, geen afscheid. Mijn God, wat doet dat pijn. Het ziekenhuis regelde de begrafenis. Het was niet de gewoonte dat wij er bij waren, werd ons verteld. Met lege handen kwam ik thuis. Jouw kamertje bleef leeg en meerdere uren heb ik daar door gebracht. Tot ik weer zwanger werd van een zoon. Al mijn liefde kon ik toen aan hem kwijt, maar jou vergeten kon ik niet. Ik stopte het weg, kon er met niemand over praten. Vele jaren terug stortte ik in, kreeg een depressie waar ik nog steeds mee loop. Toen kwam alles er uit en heb ik gezocht waar je was. Met hulp van de begrafenisondernemer wist ik waar je lag. Onder een bult zand met een nummer. Hoe wreed kunnen menssen zijn. Samen met jou papa hebben we een grafje gemaakt met bloempjes, beertjes en engeltjes, want mijn lieve schat, dat ben jij nu ook. Ik kan nu naar jou toe, maar het gemis blijf. Mijn moeder heb ik verloren toe ik 13 was, en nu jou nog. Kon ik je nog maar een keer zien. Ik hoop dat je samen met jouw oma bent; bij mijn moeder die leefde voor haar kinderen en veel te vroeg overleed, 41 jaar jong. Ik had al de momenten zo graag met haar gedeeld. Tot de dag van vandaag denk ik aan jullie. Ik hou van je mijn schat. Al heb ik je nooit gezien, de 9 maanden dat ik je bij me heb gedragen zal ik nooit vergeten. Tamara, ik mis je en zal altijd van je blijven houden. Je heb een broer Pascal, nu 35. Al ben je er niet, in gedachten ben je er altijd, lieverd. Ik hoop dat je gelukkig bent. Straal een beetje kracht naar mij, laat die depressie verdwijnen en laat me nog een beetje vreugde hebben in mijn leven, zo dat ik toch kan genieten tot ik bij je ben. Hou van je voor altijd. Kusjes, knuffel, liefs voor altijd, Jouw mama