Mijn rots.
Mijn rots.
Ingezonden door joisdeg28/11/2011
Op 23 april 2011 overleed, tijdens het uitoefenen van zijn hobby motorrijden, op een prachtige zonnige zaterdag voor pasen, mijn grootste vriend, maatje, rots in de branding, mijn allerliefste man en papa van onze kinderen, Jan Jakob de Graaf.
Aangereden, door een jonge jongen van 14 jaar op zijn crossmotor. Niet verzekerd, geen rijbewijs.
Nu, na 7 maanden, wordt het gemis groter, de leegte leger, de stilte stiller, mijn hart doet zeer. Echt letterlijk. Ik mis je lieve schat, ik moet door en ga door. Voor jou, voor de kinderen, voor mezelf.
Wat een achtbaan, deze maanden, van emoties, dingen regelen (rechtzaak), emoties, zorgen voor de kinderen, emoties, werken, emoties... Angst, voor verliezen, bang voor de toekomst, maar ook ergens in mijn hoofd of lijf een plekje, een plekje waar een stemmetje toch roept: Je kunt het Joyce.
Lieve mensen om me heen, dierbare vrienden, familie. Ik kan niet zonder. "Wat ben je sterk, wat doe je het goed" hoor ik vaak. Dat doet me goed. Sterk zijn, dat is óók huilen, óók pijn hebben. Het mag er allemaal zijn, het MOET er allemaal zijn.
Ik ben er nog, de kinderen zijn er nog, wij leven. Maar het voelt als overleven..
Genieten? Soms wel, maar vind het zo moeilijk..
De tijd moet het doen. Zeggen ze. Tijd. Zo ongrijpbaar. Waar is gisteren, waar is morgen? Het NU. Daar moet je het doen.
Joyce.
2012 is begonnen. Maar voelt alsof 2011 gewoon doorkabbelt. Met alles erop en eraan. Nu bijna 9 maanden verder huil ik nog elke avond en vind ik het steeds moeilijker om naar de begraafplaats te gaan, ondanks dat deze bij ons letterlijk aan de overkant van de straat ligt. Nu negen maanden verder zijn moeder en dochter bij hulpverlening. Nu negen maanden verder voelt het nog steeds zo enorm leeg. Maar gaan we door.
heel veel sterkte en kracht gewenst door Judith
Judith
2 april 2012
Hoi Johanna,
dank voor je reactie. De feestdagen zijn we doorgeworsteld. Nu begonnen aan een nieuw jaar. Maar voor mij voelt het alsof het ouwe jaar gewoon doorhobbelt. Het missen wordt nog niet minder, de tranen nog lang niet gedroogd. Maar ik merk wel dat we langzaam stapjes zetten in de toekomst; voorzichtig weer plannen maken. Het zal nooit weer hetzelfde worden, alleen anders. Maar ook dat "anders" kan een tijd worden waarvan we kunnen zeggen: we hebben het goed.
joisdeg
21 januari 2012
Lieve Joyce, ik wens jou heel heel veel sterkte voor de komende dagen en hopelijk moge die dagen je de kracht geven samen met je kids en ook voor de toekoemden tijd.....lieve groet van Johanna uit Zutphen
annegien
9 december 2011
heeeev alles goed :$ ik ben mijn wachatword vergeten ik wil graag dat u me helpt :$
mootje__18@hotmail.com
8 december 2011
Hoi Wilma. Dank voor je lieve reactie. De kracht, waar haal je die vandaan. Ik denk wel eens, het komt uit mijn kleine teen. Soms is de kracht ver te zoeken, zoals de afgelopen dagen. Dan ben ik enorm verdrietig maar vooral bang, bang voor het alleen zijn, zonder mijn maatje. En dan de kracht weer vinden, pfff kost veel energie. Gelukkig heb ik veel lieve mensen om me heen die het leed verzachten.. Ook reacties als die van jou doen me goed. Dank je.
Anoniem
4 december 2011
Hey, dank je, sterk zijn kan op vele manieren, ik heb ergens nog altijd het idee dat sterk zijn inhoudt dat je het allemaal zelf op moet lossen. Maar dat gaat niet. Nee ik kan het niet alleen, gelukkig weet ik dat dat ook niet hoeft. X
Anoniem
4 december 2011
Lieve Joyce.
Je verhaal ontroert mij. Je kracht beroert mij. Tijd is ongrijpbaar en voor een ieder weer anders. Jij komt er wel! Je bent sterk en krachtig, maar....... ook als je even niet zo sterk bent en krachtig, is dat ook goed. Dan is er ineens wel die tijd.... en die moet je dan ook koesteren. Als het buiten donker is, weet je dat het altijd weer licht wordt na een tijd....
Liefs, Wilma
Wilma Bakker-van Douwe
1 december 2011
Je hebt gelijk met dat alles er mag en moet zijn, en dat pijn en verdriet ook sterk zijn is. Dat is JUIST sterk zijn, om al je emoties te kunnen en durven voelen en toelaten. En al kan niemand het grote gemis voelen zoals jij het voelt, en kan niemand ooit zijn plaats innemen, je bent niet alleen!
Liefs en een dikke knuffel!
Annet
29 november 2011
Dank je...
joisdeg
29 november 2011
Heel veel sterkte met dit enorme verlies. Het mag er inderdaad allemaal zijn en het moet er ook allemaal zijn.
wanda
28 november 2011
Nieuwe reactie inzenden