onverwacht moeten wij zonder jou verder!!

Ons mam leverde al jaren in wat betreft haar gezondheid. Door COPD werd haar wereld steeds kleiner. Alleen voor therapie en een boodschap ging ze de deur nog uit, maar ze was blij nog bij haar man, kinderen en kleinkinderen te kunnen zijn. Afgelopen juli werd ze opgenomen omdat ze bacterien in haar longen had, maar ze knapte weer snel op en kon na een week weer naar huis. Gek genoeg was ze daarna veel beter dan ze de afgelopen jaren was geweest. Op 30 augustus j.l. ging ze op controle in het ziekenhuis en was het allemaal goed. 's-avonds zegt ze niet zo lekker te zijn en gaat op tijd naar bed.De volgende morgen komt ze niet zoals gewoonlijk naar beneden en gaat ons pap kijken. Ze zegt dat ze zich niet lekker voelt en in bed wil blijven. Omdat dat dat iets is wat ze normaal niet doet vertrouwt mijn vader het niet en belt de huisarts. De assistente zegt te zullen overleggen met de huisarts en terug te bellen. Na een uur belt mijn vader weer omdat hij niets hoort de assistente zegt dat ze geen tijd heeft gehad om te overleggen maar dat ze denkt aan een griepje. Regelmatig zijn we gaan kijken bij ons mam en ze werd slechter en zei alleen maar dat ze zo moe was. Weer de huisarts gebeld en weer zou ze overleggen. Uiteindelijk belt ze dat de huisarts langs komt. Om 15.00 uur komt dan eindelijk de huisarts en zegt dat hij nog een huisbezoek af moet leggen en dan een ambulance gaat regelen omdat ze weer opgenomen moet worden. Intussen heeft ons mam geen kracht meer. Om 16.15 komt dan eindelijk de ambulance en die zeiden meteen dat dit een spoedrit had moeten zijn. Mijn vader mee met de ambulance en ik er achteraan met de auto. Amper de straat uit gooiden ze de sirene erop en wist ik dat het niet goed was. Op de eerste hulp stonden er 5 doktoren rond haar bed en overlegden waardoor ik hoorde dat ze zo slecht was dat ze naar de IC moest. Op de IC kwam de arts al vrij snel vertellen dat het er slecht voor stond maar dat ze er alles aan zouden doen. Er was echter een probleem, ze moest geintubeerd worden maar dat was niet mogelijk vanwege haar slechte longen. Ze zou dan nooit meer van de beademing af hebben kunnen komen. Rond 20.45 kwam de arts vertellen dat er niets meer aan te doen was ze had een bacterie in haar bloed en deze konden ze niet meer stoppen. Ze hebben haar iets gegeven zodat ze in slaap viel en om 21.15 is ze uiteindelijk overleden.
Omdat het allemaal zo gelopen is die laatste dag is het heel erg moeilijk om het te accepteren. Steeds weer gaat de hele film door je hoofd. Helaas zullen we het nooit weten hoe het was afgelopen als de assistente en huisarts juist hadden gereageerd.
Ze hebben wel excusses gemaakt voor het feit dat ze een verkeerde inschatting hebben gemaakt, maar ondanks dat blijft het onverteerbaar.
Ons mam is maar 67 jaar geworden.