Onze Quincy*

Quincy*(24-10-2004 - *30-10-2004).

Die zwangerschap ging niet van een leien dakje. Vanaf het begin was ik al veel niet lekker hield vocht vast en mijn bloeddruk schommelde van heel hoog naar heel laag en daar was ik goed beroerd van.

Volgens de verloskundige was er niks aan de hand en stuurde me een enkele keer door voor controles in het ziekenhuis daar was zo in eerste instantie ook niks te zien het kindje deed het goed. Naarmate de zwangerschap volgde voelde ik de baby steed minder bewegen en dat gaf een hoop spanning het was volgens de doktoren een rustig kind. Maar al die tijd voelde het niet goed voor mijn eigen gevoel en trok daarom ook met regelmaat aan de bel. En dan kon ik weer naar het ziekenhuis voor een CTG en dan bleek het kindje wel te bewegen en de hartslag was ook goed het was ook een rustig kind.

23 Oktober 2004 vertrouwde ik het smiddags niet dus op naar het ziekenhuis voor een CTG die gaf aan dat het wel heel rustig was in mijn buik wel een hartslag maar geen kindbewegingen. Dus ook een echo gemaakt en inderdaad de baby was heel rustig maar werd er gezegd het slaapt. En daar kon ik het mee doen en werd weer naar huis gestuurd.

24 oktober smorgens verloor ik een klein beetje bloed dus weer gebeld en konden weer gelijk komen. (Dyantha ging met mijn broer naar de kermis). Ik werd weer aan de CTG gelegd en in eerste instantie leek het goed te gaan maar na 5 minuten sloeg het noodlot toe.

De hartslag van de baby viel weg en mijn man gelijk een verpleegkundige geroepen nou voodat ik het wist lag ik op de operatie zaal en werd Quincy geboren met een spoedkeizersnee. Ze kwam om 14.40 uur levenloos te wereld waarna ze ruim 10 minuten bezig zijn geweest om te reanimeren, zelfs mijn man werd er bij geroepen omdat ze het niet meer zagen zitten. Uiteindelijk kwam ze bij maar moest wel aan allerlei apparatuur om haar stabiel te houden en haar leven te kunnen redden. Ik was onder algehele narcose dus heb van dit alles niks mee gekregen. Toen ik uiteindelijk bij kwam mocht iknaar beneden naar mijn kindje en dan wil je niet weten wt je ziet er was mij al wel verteld dat het niet goed ging en dat ze overgeplaatst werd naar het AMC in Amsterdam. Net beneden aangekomen werd ze al op gehaald door verpleegkundige en doktoren uit het AMC met een Babylance.ik zou als er een ziekenauto beschikbaar was er achteraan naar Amsterdam. Ze woog 3665 gram en was 54 cm lang.

Ik kwam rond 21.00 uur aan in het AMC en mijn man en Dyantha met mijn vader en broer kwamen met de auto. Quincy lag al op de afdelingm Neonatologie unit 3 bij bedje beer. Het was een naar gezicht om je kindje zo te zien liggen aan al die apparatuur. Je wil niet weten wat er dan door je heen gaat. Rond de klok van 23.00 uur zijn mijn vader met mijn broer en Dyantha naar huis gegaan. Dyantha moest natuurlijk weer naar school en voor haar was het ook niet te bevatten. Dyantha was nog net geen 7 jaar oud.

Ze had een zusje het zusje wat ze zo graag wilde en dan kwam het eindelijk en dan vertelde papa en mama dat het heel ziek was. In de loop van de week hebben we haar steed sduidelijk gemaakt dat er een hele grote kans bestond dat Quincy* niet mee naar huis zou gaan. De berichten die we kregen bleven slecht en er zat een heel enkel positief bericht tussen. In de eerste dagen bleek dat het zuurstof tekort wat Quincy had in de eerste minuten van haar leven buiten de baarmoeder zo veel schade had aangericht dat ze eigenlijk nooit een menswaardig leven zou kunnen leiden. Dyantha werd heel goed op gevangen door de verpleging van het AMC lieten haar helpen met het verzorgen van Quincy en ook mijn ouders en broer en schoonzus hebben hiereen grote rol in gespeelt, en natuurlijk de school Dyantha ging halve dagen naar school en was s'middags in het ziekenhuis. Vreselijk vermoeiend voor haar elke dag op en neer van Lelystad naar Amsterdam.

In de loop van de week werd duidelijk dat er inderdaad heel veel schade in de hersens was waardoor heel veel organen niet meer of niet naar behoren functioneerde. Elke dag werden we op de hoogte gehouden van de ontwikkelingen en ook dat we er goed over na moesten denken wat we wilde. Wilde we een kind wat geen contact kon maken en niet wist wie wij waren was het reeël tegenover Dyantha en tegen over Quincy. Wat zou haar nog allemaal te wachten staan kon ze zelf ademen zonder apparatuur. Het was niet te voorspellen op dit moment wat ze wel en niet kon en hoe lang ze dan zou leven kon ze het aan. De epeleptische aanvallen volgden zich in rap tempo op en ze hield al meer vocht vast. Het werd een soort michelin poppetje. Vrijdags werd er een CT Scan gemaakt van haar hoofd om te kijken wat er van de hersens nog intact was. Ze kreeg minder medicijnen en je zag dat ze al meer pijn kreeg. Wij konden het niet verkroppen ons kind zo te zien lijden.

Vrijdags om 15.00 uur kregen we de uitslag van de CT Scan nou jullie raden het al de uitslag was bar slecht. 20% van haar hersentjes waren intact en de rest was al afgestorven. Wij werden voor een zeer moeilijke keus gesteld wat wilden we wilden we doorgaan met behandelen wilden we stoppen. De artsen zagen er in iedergeval niks meer in om door te gaan met de behandeling het had eigenlijk weinig doel. Wij hadden alles al met elkaar besproken en hebben toen de zware beslissing genomen om de volgende dag om 11.00 uur Quincy van de beademing af te halen en te kijken hoe het zou gaan.

De avond voor het overlijden hebben we met zijn allen nog Quincy op schoot gehad voor het eerst sinds ze geboren was mocht en kon ze op schoot. je wil niet weten wat een gevoel dat geeft overweldigend gewoon. Ook Dyantha mocht met haar zusje op schoot zitten entrots en lief dat ze was zorgde ze goed voor haar. ook hadden wij het idee dat als Dyantha aan haar bedje stond en vertelde wat ze die dag op school had gedaan ze altijd heel rustig werd en dan was het net of ze aandachtig lag te luisteren naar Dyantha. Er zijn die avond nog vele foto's en film gemaakt net zoals die dagen ervoor. En ook nog voet en handafdrukjes en een lokje haar. Ook trakteerde Quincy ons op open oogjes dat hadden we nog niet eerder van haar gezien. Het was net of ze toestemming vroeg om te gaan.

Ook kwam die dag natuurlijk het zwaarste gedeelte zoveelmogelijk familie en vrienden die ons erg nou aan het hart lagen en ons gesteund hadden die week te vertelen dat het niet goed ging en Quincy het niet zou gaan halen. vor mijn ouders en broer en schoonzus was het ook erg zwaar. Mijn schoonzus liep op dat moment zelf 7 maanden zwanger dus heel dubbel en heel angstig.

Zaterdag ochtend was het dan zover we hadden als gezin geslapen in het AMC en gingen voor dat de familie kwam nog even naar Quincy toe om haar te verzorgen en afscheid te nemen. daarna nog even terug naar boven om vervolgens om 10.45 uur weer naar beneden te gaan om Quincy op te halen ze mocht mee naar mijn kamer om daar haar laatste uren bij ons te mogen zijn. Ze hebben Quincy los gekoppeld van de beademing en toen mocht ze bij mij op schoot in de rolstoel ( ik had namelijk Bekkeninstabiliteit en kon niet goed lopen). Eenmaal boven aangekomen ben ik op bed gaan zitten met haar in mijn armen en heb alleen maar zitten kijken hoe rustig en vredig zij daar lag. Ook mijn ouders en boer en schoonzus waren erbij, en hadden het erg moeilijk. Na dat ik met Quincy had gezeten wilde Dyantha natuurlijk ook nog even met haar op schoot zitten ze voelde zich zo verantwoordelijk voor haar kleine zus die ze maar zo kort had mee mogen maken. Toen Dyantha het niet meer aankon heeft mijn man het overgenomen en bij hem is ze vredig en heel rustig ingeslapen om 12.30 uur. We hebben nog even zo met haar gezeten maar toen moest ze gewogen worden en mocht ze eindelijk na een week in bad.

Dyantha wilde graag haar zusje in bad doen en haar aankleden. Dat heeft ze heel keurig gedaan en was ook heel trots op zusje. Daarna wilde Dyantha natuurlijk nog even met haar op schoot want ja wij zeiden wel dat ze niet meer leefde maar zij zag haar nog en ergens geloofde ze het natuurlijk niet maar goed wat wil je ze was nog geen 7 jaar oud. Na verloop van tijd na een aantal telefoontjes die gepleegd moesten worden voor het ophalen van Quincy en naar Lelystad brengen en alles wat je op zo'n moment allemaal nog even moet regelen hebben we besloten quincy in haar bedje te leggen en afscheid te nemen tot dat ze weer in lelystad zou zijn.

Wij zijn naar huis gegaan en vlak achter ons aan kwam Quincy naar Lelystad en werden we al vrij snel gebeld door de uitvaartondernemer dat we mochten komen. We kregen 24 uur toegang tot het crematorium en konden dus elk gewenst moment naar haar toe. daar aangekomen tilde Dyantha haar al bijna van de tafel af waar ze tijdelijk opgelegd was omdat het kistje nog besteld moest worden. In die week moet je een hoop regelen en komt er een hoop op je af.

Wij hebben besloten Quincy te laten cremeren omdat we haar dan toch thuis konden hebben. Het is een hele lange nasleep geweest ook vanwege mijn bekkeninstabiliteit en je bent natuurlijk bevallen maar je heb niks.