Sarina,de vraag waarom jij ,zal steeds onbeantwoord blijven
Sarina,de vraag waarom jij ,zal steeds onbeantwoord blijven
Ingezonden door Martine Graindor27/12/2009
In december 2004 was mijn dochter altijd moe en voelde zich heel slap,maar ze had buikgriep gehad en iets daarna een angina en ik dacht dat ze gewoon niet volledig hersteld was en deed de dokter komen.Toen deze haar zag stelde hij voor om een bloedname te doen en daags nadien zou ik de rezultaten per telefoon te horen krijgen,maar s'anderendaags stond hij bij ons aan de deur met de raad van direct naar het universitaire ziekenhuis in Leuven te gaan want hij was er niet gerust in haar hemoglobine was amper 5,veel te weinig dus.
Daar aangekomen werd ze grondig onderzocht ,opnieuw bloedname gedaan maar uitgebreider en s'avonds hadden ze al een eerste verslag HUS/TTP .Direct zijn ze begonnen met iedere dag plasmaferese en kreeg ze ook regelmatig een paar zakjes bloed,het heeft lang geduurd eer ze zich wat beter voelde en we mochten naar huis maar om de 6weken moest ze op controle.Toen we thuis waren deed ze na een paar weken epilepsie aanvallen en had ze heel hoge bloeddrukken.Met de MUG werd ze met spoed weer naar Leuven gebracht want ze deed de ene aanval na de andere,ze kwam terecht op intensive care ,na een paar dagen kwam de prof van nefrologie bij ons eens praten .
Haar nieren hadden maar een werking meer van 15% en zou ze hemodialyse moeten krijgen en dan nog een paar weken later besloten ze dat beide nieren eruit moesten en dat we daar eens moesten over nadenken want dat dit de enige oplossing was die haar zou helpen en dan later zou ze getransplanteerd worden.Ondanks alle medicatie die ze kreeg om haar bloeddruk te doen zakken lukte dit toch niet ,ze had drukken van 23/13 en soms nog hoger
de dokter besloten die dag nog dat s'anderendaags de operatie van het wegnemen van beide nieren zou doorgaan want ze bleef achteruit gaan
Deze is goed en vlot verlopen en langzaam maar zeker begon ze zich beter te voelen en mochten we weer naar huis.
ze kreeg nu 3x de week nierdialyse maar al vlug besloot ze dat niet hetgeen was wat ze zou blijven doen tot aan de transplantatie en besloot ze zelf om peritoniale spoelingen te doen tijden de nacht dan had ze overdag toch vrij en kon ze al eens gaan winkelen of zo.Er werd een catheter in haar buik geplaats en een tijdje later bleek die niet meer op de juiste plaats te zitten en moest ze terug worden geopereerd om deze te herpositioneren en hebben ze hem vastgehecht,daarna ging alles weer naar wens.In 2006 werden er dan veel onderzoeken en testen gedaan en het jaar was vlug om.Nu volgens de dokters de boosdoeners weg waren (de nieren dus ) veranderde er niet veel aan de hoge bloeddrukken met gevolg ze deed weer epilepsie aanvallen dat was altijd maar 1dag maar het was de ene aanval na de andere ook al kreeg ze valium IV ,medicatie werd nog maar eens aangepast en weer ging het iets beter.OP 11augustus 2007 zou ze in het huwelijksbootje stappen ,alles was geregeld tot in de puntjes ,hun appartementje was klaar en dan eind juni kreeg ze een hersenbloeding ,huwelijk werd uitgesteld en na haar ziekenhuisverblijf van ongeveer 3maand ging ze in Duffel naar een revalidatie centrum .Het was een doorzetter want na 3 maand kom ze terug lezen ,schrijven en hare fijne motoriek was ook terug in orde .Zo ver waren we alweer geraakt,ze voelde zich de ene dag al wat beter dan de andere en als het niet ging zei ze dat ze luisterde naar de signalen van haar lichaam en het die dag rustig aan deed.Af en toe kwam er dan nog eens tussen dat ze weer moest opgenomen worden omwille van een buikvliesontsteking .Ondertussen was haar zus bevallen en zij mocht meter zijn ,dit vond ze geweldig .Maar lang heeft ze hiervan niet genoten.Precies één jaar na haar eerste hersenbloeding kreeg ze een tweede en het was een fenomenaal grote bloeding ,ze was direct in coma en amper 45 min na haar opname lag ze al op de operatie tafel ,de neurochirurg had mij gevraagd om haar nog eens te knuffelen want waarschijnlijk zou ze niet door de operatie komen ,we waren dus al voorbereid op het ergste. maar een paar uur later kregen we te horen dat de operatie was gelukt maar dat ze in kunstmatig coma werd gehouden.
Ze was niet te herkennen ,haar lange geblondeerde haren waren afgeschoren en haar hoofd was juist zo dik als een ballon,verschrikkelijk.Ze lag dan op intensive care en kreeg 24/24 u nierdialyse,werd beademd ,drainages in haar hoofd enz.. De mensen die haar kenden ,zoals haar nicht ,grootouders en collega's van mij liepen gewoon langs haar door omdat ze haar niet herkende.De kunsmatige coma werd gelijdelijk aan verminderd maar sarina werd niet wakker .3x hebben ze onze toestemming gevraagd om alles stop te zetten ,maar die beslissing konden we niet nemen
9weken heeft ze in coma gelegen ,ik ben van heel in het begin van haar ziek zijn bij haar gebleven in het ziekenhuis dag en nacht en we hadden dan ook besloten om haar mee naar huis te nemen en ik zou haar thuis verder verzorgen ,ik ben trouwens verpleegkundige en met behulp van thuisverpleging en paliatieve zou dat wel lukken .OP 8augustus stond dit allemaal vast en mocht ze ook uit isolatie.De zaterdag kwam mijn andere dochter voor het eerst sinds die 9 weken met kleine Lotte op bezoek ,ik sprak altijd tegen sarina en nu ook zei ik dat lotte daar was om haar te bezoeken en plots deed ze haar ogen open keek lotte aan ?Lotte wreef over sarina haar hand en sarina pakte haar handje vast .Toen sloot ze terug haar ogen en heeft ze niet meer open gedaan,en dan maandag 11augustus2008 om 7 uur s'morgens is ze gestorven.Precies of ze gewacht had opeen bezoekje van Lotte en normaal gezien de verjaardag van haar huwelijksdag.Ze is in mijn armen gestorven,heel zacht en vredig.Ik heb haar dan ook haar trouwkleed aangedaan en ze is gecremeerd en de urne staat bij ons thuis in de living waar vroeger haar bureel stond met de pc waar ze uren zat staat nu een mooie antieke tafeltje (zie bijlage) en zo is ze toch nog een beetje in ons midden want ze vroeg altijd aan mij voor dat ze comateus was van mama wij blijven toch altijd samen hé wij waren onafscheidelijk !
Het is een groot verlies ik wens het mijn grootste vijand niet toe ,het is nu 4maand geleden en het verdriet wordt alsmaar groter ,ik denk dat ik hier nooit over heen geraak en daarom zou ik eens met lotgenoten willen contact hebben om te zien hoe zij hun rouwproces verwerken.
Martine,de mamie van Sarina
hey martine,
Ik heb het verhaal gelezen , kben gewoon beginnen schreeuwen terwijl ik het las . Sarina zal altijd bij jullie zijn . Ik ben mijn papa op jonge leeftijd verloren en ik blijf na al die jaren papa zijn aanwezigheid voelen . Na al die jaren heb ik heb het wel een plaatske gegeven in mijn hartje , de vragen zullen blijven tot ik hem ooit terug zie . Martine ooit zien we onze geliefde terug , zij wachten op ons . Ik wens jou nog heel veel sterkte . nathalie
nathalie
5 november 2011
Vandaag 9 juni is het een heel moeilijke dag ,ik weet niet hoe ik hem ga doorkomen ? 3jaar geleden op 8 juni was het vaderdag en tijdens het bezoek aan pabon zei hij nog tegen je :Rientje ge ziet er goed uit ! Jou antwoord was: Ik voel me ook heel goed,ik voel me super!!! maar dit heeft niet lang geduurd.De maandag moesten we naar Brussel naar het bureau voor invaliditeit.We gingen met de trein ,hier is het allemaal gebeurd. Ineens voelde je u niet goed ,had hevige hoofdpijn en braakneigingen .Je zag lijkbleek ! Ik besloot om in Leuven af te stappen en we namen een taxi die ons naar gasthuisberg bracht,je was nog altijd goed bewust.Op gasthuisberg toegekomen legde ik je in de garage op een brancard en reed spoed binnen ,Marina betaalde ondertussen de taxichaufeur.Als ze ons op spoed zagen wisten ze wel dat het ernstig was.Je was er al 3 jaar een vaste klant.Je ziekteproces was denk ik wel door iedereen gekend.Verpleegsters reden je naar box 3 en Marina ging met je mee terwijl ik alles regelde van de inschrijving,lang duurde dit niet ,slechts een paar minuutjes en toen ik in box 3 toekwam lag je al in coma en werd je naar box 13 gebracht ,voor mij een gekende box en niet zo best.Idd alles moest snel gebeuren ,intubatie ,medicatie ,bloedname enz..
ik wist genoeg ,het ging niet goed ,ik zag je verder weg zakken .Een dringende scan gaf ons het resultaat ,een zware hersenbloeding.Ondertussen was de chirurg al bij me komen praten en zei dat hij zijn uiterste best zou doen om je te redden maar ook dat hij geen wonderen kon doen en dat ik je toch nog maar eens een goede knuffel moest geven nu het nog kon .Ze vertrokken met je naar de operatiezaal.De sociale assistent kwam met me bespreken om de naaste familie te verwittigen want je toestand was heel kritiek en men vreesde het ergste.Het stille wachten duurde en duurde .
Eindelijk kwam de chirurg ons zeggen dat je de operatie had overleefd en ik mocht je efkes zien .Ik wist niet wat ik zag ,je was kaal geschoren en je hoofd was net een ballon.Draden over heel je lichaam ,drains in je hoofd ,beademd enz ...was dat mijn kleine Rina ?????
We zouden een moeilijke en zware periode tegemoet gaan .
9weken heb je gevochten ,je wou precies de datum die normaal gezien je trouwdag zou geweest zijn halen en je deed het ook .
's Morgens 11 augustus om 6u30 merkte ik dat het niet goed ging ,je toestand verslechterde ,ik paktje je vast en sprak je toe met de volgende woorden :Rientje als jij vindt dat het genoeg is geweest dan laat ik je vrij om een keuze te maken ,je hebt genoeg moeten afzien ,als je wil ga maar ik ben bij je en hou je vast tot het bittere eind,de keuze is aan u .Het was of je me verstaan had en er kwam een heel andere uitdrukking op je gezichtje ,een uitdrukking van opluchting .Ondertussen was het 7u en je stopte met ademen.Nog even bleven we onder ons tweetjes alleen.Dan ben ik tegen de verpleegster gaan zeggen dat je overleden was en heb ik iedereen verwittigd.Ik had een dubbel gevoel ,ik was blij voor jou dat je uit je lijden was verlost en tegelijk een groot verdriet want ik was je kwijt.Nu na die jaren heb ik nog altijd zo'n spijt dat ik je niet zelf heb kunnen de laatste zorgen geven omdat de dokters en de sociale assistent met ons aan het praten was en de verpleegsters je ondertussen hadden afgelegd .Ik heb ooit zoveel mensen afgelegd en jou mijn eigen dochter niet ,het spijt me !!! Drie jaar heb ik alles voor je gedaan dag en nacht en dan dit speciale moment laat ik me uit handen nemen.
Rientje ik blijf je missen en het gemis en verdriet wordt erger en erger.
Ik hoop dat je het daar waar je nu ook moge zijn ,het naar je zin hebt en geen pijn meer hebt gevoeld.Je was een hele dappere meid en weet dat ik heel veel vertel over je aan ons Lotte,ook al heeft ze je zo goed als niet gekend toch zegt ze dikwijls dat ze je mist en dat ze verdrietig is omdat jij er niet meer bent.
Dikke knuffel van je mamie en van Lotte !!!
Mamie
9 juni 2011
Liefste Rina,
Mijn therapie zit er bijna op ,3 maand heb ik proberen er aan te werken om mijn leven weer een beetje normaal te laten verlopen,maar het is verdomd niet makkelijk mijn gedachtezn dwalen steeds af en ik kan je niet uit mijn hoofd zetten ,ik wil het niet ,ik voel me schuldig als ik eens niet aan je zou denken,ik die er altijd voor je was kan het niet om alles een plaats te geven in mijn verdere leven.Het verdriet en gemis is nog altijd even groot,waarom hebben ze ons toch gescheiden.Ik had nog zoveel voor je willen doen ,je verzorgen,vertroetelen,snoezelen alles waar je toch nog zou kunnen van genieten hebben en gevoeld hebben dat ik er voor je was en niks mij teveel was om het je zo aangenaam mogelijk te maken.Ons Lotte is ook zo dikwijls over je aan het praten en ze vindt het niet leuk ,ik zeg het nu met haar woorden,dat jij gesmolten in dat potje zit,dat mag niet ze wil met je spelen.Ik vind het lief van haar dat ze nog veel aan je denkt en je graag ziet maar het is soms toch zo pijnlijk om dat uit dat kleine mondje te horen.Vanaf maart ga ik vrijwilligerswerk doen en heb de keuze tussen hulp bieden in de kleuterklas of hulp bieden bij het middageten in een rusthuis.Wat zou jij kiezen,probeer me te helpen met mijn keuze.Please !!!
Ik kan voorlopig niet terug naar de berg,daar liggen veel te veel herinneringen op de loer en wie weet zal ik het ooit weer aankunnen.
Het is zo moeilijk !!!
ik mis je enorm en niet ik alleen ,ook papa ,Wendy ,Ken,Bonneke en pabon,wij missen je iedere dag maar we moeten er ons bij neerleggen dat we alleen maar aan je kunnen denken en moeten tevreden zijn voor u dat je het nu goed hebt en zonder pijn zit,het beste is je gegunt !!!
Rust zacht lieve meid van mij !!!
knuffel en vele kusjes !!
Mamieke
2 februari 2011
Beste Rita
Bedankt voor deze mooie woorden gericht aan ons Sarina en aan ons.Inderdaad het meisje met het winny de pooh dekentje ,hiermee werd ze van op afstand herkend door heel veel mensen.Ze zal altijd in ons hart en geheugen blijven als de opgewekte ,moedige en super lieve en dankbare dochter.Terwijl ze het zo moeilijk had probeerde ze zelfs ons nog te troosten ,het was zoals je zelf al zei een geweldige dochter.
Nooit zal ze vergeten worden !!!!
Martine,mama van Sarina
mamieke
16 september 2010
Aan Sarina, het meisje met het winny de poo dekentje, daar ergens hoog in de hemel.
Lieve Sarina, je was een geweldige meid. Nooit heb ik je horen klagen, altijd had je er zoveel zin en moed in.
Ik zal ook nooit onze dagelijkse gesprekjes vergeten als je weer eens naar E 630 moest, ik kwam graag bij U de kamer kuisen, je was een opgewekte meid. Ik had enorm veel respect en bewondering voor U, voor al je moed en wilskracht. Samen met jouw keek ik zo mee uit naar 11 augustus 2007, waar jij zou schitteren als een echte prinses, helaas is het nooit zover gekomen.
Sarina, je zal in mijn ogen altijd een mooie prinses blijven, met haar prachtig mooi lang wit kleed, je zal in de hemel schitteren als een mooie Engel, daar ben ik zeker van.
Nooit zal ik je kunnen vergeten Sarina, want je had al een klein plekje in mijn hart.
Soms is het moeilijk de juiste woorden te vinden, maar weet Martine en familie dat er aan jullie gedacht wordt
En ja dat is een goed idee, voor Sarina en U zal ik met veel liefde en plezier een mooie kaars aansteken.
Ik ben blij dat ik van U, Martine deze site gekregen heb, dit was mijn manier om Sarina te bedanken, ik ben blij dat ik je geweldige dochter leren kennen heb, zij was een voorbeeld voor velen.
Nog veel sterkte, de poetsvrouw Rita.
Rita
14 september 2010
Beste Marijke,
Je zal zeker weten wat het is die pijn en het verdriet,maar ik kan je verzekeren dat het 2 de jaar nog moeilijker is om alles te verwerken.Het gemis wordt alsmaar groter en iedereen denkt maar dat je weer de oude bent want het is tenslotte al 2 jaar geleden ,maar dit is niet hoor.Eerst dacht ik ook dat het na het eerste jaar beter zou gaan maar ik heb me er erg in vergist.
Ik heb ook al verschillende kleine gebeurtenissen ondervonden waardoor ze me laat merken dat ze bij ons is en in het begin was dit wel meer dan nu .Ik heb ooit een nacht gehad dat ze naast mijn bed stond ,ze was juist een engel en ze pakte me vast en zei dat ik verder moest en niet zo verdrietig mocht zijn ,zij had het goed daar waar ze nu was en had ook geen pijn meer zei ze . Ik probeerde haar aan te raken maar ik greep gewoon in het niets en toch stond ze daar.Ik had zoiets van ,ik ben aan het dromen maar toch niet,ik was klaar wakker want ik neep in mijn wang en idd ik was wakker.Allemaal toch raar hé .Ik wens je ook nog veel sterkte en als je wil praten mag je altijd contact opnemen, want alleen lotgenoten begrijpen elkaar.Mijn mailadres is :martinegraindor@hotmail.com
Groetjes
Martine,mama van Sarina
4 augustus 2010
Lieve Martine,
Ik ken je pijn, ik voel je verdriet, het is nog maar zo kort geleden dat je je lieve dochter bent kwijtgeraakt. Ik wil je met alle liefde begeleiden. Ikzelf ben mijn zoon van 29 jaar vorig jaar januari aan een hersenbleoding kwijtgeraakt. Plotsklaps zonder waarschuwing vooraf. Het leven staat stil de toekomst is zwart en bodemloos; maar..... ik ben hier uit aan het klimmen. Het kan echt waar. Ik weet zeker dat hij vaak bij ons is, hij laat dit heel vaak merken. Met muziek, met knipperende lampen. Dit heeft mij zo goed gedaan; Kijk naar kleine toevalligheden en onthoudt; toeval bestaat niet.Ooit zullen jullie weer samen zijn en reken maar dat je dochter bij je is. Daar ben ik van overtuigd.
Marijke
3 augustus 2010
best martine
ik wens je veel sterkte dit is nooit fijn en doet heel hard pijn om je dochter te verliezen ik vind het heel knap van jullie om zo te praten over jullie dochter wat niet iedereen is toegelaten en ook knap van sarina dat ze heeft gewaqcht op haar metekindje lotte zal nu ook wel veel verdriet hebben maar wel leuk dat ze is opgewacht geweest is in het ziekenhuis door haar meter voor dat ze spijtig genoeg stierf ik heb men mémé verloren in 2003 toen was ik 3jaar en ik ben nu 11 en ik mis haar echt heel veel nog veel sterte en geef de moed niet op van keyra
keyra
26 juli 2010
Sterkte
Sonja
19 juli 2010
Ik heb bijna alles geprobeerd om te leven zonder jou
Ik lieg als ze me vragen hoe het gaat
Ik lees wat boeken en kijk TV
Maar daar verandert ook niets mee
Ik voel ,verlang en denk nog steeds aan jou
Het was zo moeilijk om je te laten gaan
Al wist ik dat het beter was
hier zit ik nu ,alleen en zonder jou
Ik kan het gewoon niet aan
Ik mis je armen om me heen
Oh wat voel ik me alleen
De tijd staat stil
De tijd die alle wonden heelt
Maar van helen heb ik nog niets gemerkt
Ik weet niet of die tijd wel werkt
De tijd die loopt niet zonder jou
Ik kan het niet ,je laten gaan
Ik kan het gewoon niet aan
ik denk zo dikwijls:
waar zou ze nu toch zijn ?
mijn Rina waar ik zo van hou
Nee ik leef niet in een wereld
een wereld zonder jou
Mamie
29 mei 2010
Nieuwe reactie inzenden