Sarina,de vraag waarom jij ,zal steeds onbeantwoord blijven
Sarina,de vraag waarom jij ,zal steeds onbeantwoord blijven
Ingezonden door Martine Graindor27/12/2009
In december 2004 was mijn dochter altijd moe en voelde zich heel slap,maar ze had buikgriep gehad en iets daarna een angina en ik dacht dat ze gewoon niet volledig hersteld was en deed de dokter komen.Toen deze haar zag stelde hij voor om een bloedname te doen en daags nadien zou ik de rezultaten per telefoon te horen krijgen,maar s'anderendaags stond hij bij ons aan de deur met de raad van direct naar het universitaire ziekenhuis in Leuven te gaan want hij was er niet gerust in haar hemoglobine was amper 5,veel te weinig dus.
Daar aangekomen werd ze grondig onderzocht ,opnieuw bloedname gedaan maar uitgebreider en s'avonds hadden ze al een eerste verslag HUS/TTP .Direct zijn ze begonnen met iedere dag plasmaferese en kreeg ze ook regelmatig een paar zakjes bloed,het heeft lang geduurd eer ze zich wat beter voelde en we mochten naar huis maar om de 6weken moest ze op controle.Toen we thuis waren deed ze na een paar weken epilepsie aanvallen en had ze heel hoge bloeddrukken.Met de MUG werd ze met spoed weer naar Leuven gebracht want ze deed de ene aanval na de andere,ze kwam terecht op intensive care ,na een paar dagen kwam de prof van nefrologie bij ons eens praten .
Haar nieren hadden maar een werking meer van 15% en zou ze hemodialyse moeten krijgen en dan nog een paar weken later besloten ze dat beide nieren eruit moesten en dat we daar eens moesten over nadenken want dat dit de enige oplossing was die haar zou helpen en dan later zou ze getransplanteerd worden.Ondanks alle medicatie die ze kreeg om haar bloeddruk te doen zakken lukte dit toch niet ,ze had drukken van 23/13 en soms nog hoger
de dokter besloten die dag nog dat s'anderendaags de operatie van het wegnemen van beide nieren zou doorgaan want ze bleef achteruit gaan
Deze is goed en vlot verlopen en langzaam maar zeker begon ze zich beter te voelen en mochten we weer naar huis.
ze kreeg nu 3x de week nierdialyse maar al vlug besloot ze dat niet hetgeen was wat ze zou blijven doen tot aan de transplantatie en besloot ze zelf om peritoniale spoelingen te doen tijden de nacht dan had ze overdag toch vrij en kon ze al eens gaan winkelen of zo.Er werd een catheter in haar buik geplaats en een tijdje later bleek die niet meer op de juiste plaats te zitten en moest ze terug worden geopereerd om deze te herpositioneren en hebben ze hem vastgehecht,daarna ging alles weer naar wens.In 2006 werden er dan veel onderzoeken en testen gedaan en het jaar was vlug om.Nu volgens de dokters de boosdoeners weg waren (de nieren dus ) veranderde er niet veel aan de hoge bloeddrukken met gevolg ze deed weer epilepsie aanvallen dat was altijd maar 1dag maar het was de ene aanval na de andere ook al kreeg ze valium IV ,medicatie werd nog maar eens aangepast en weer ging het iets beter.OP 11augustus 2007 zou ze in het huwelijksbootje stappen ,alles was geregeld tot in de puntjes ,hun appartementje was klaar en dan eind juni kreeg ze een hersenbloeding ,huwelijk werd uitgesteld en na haar ziekenhuisverblijf van ongeveer 3maand ging ze in Duffel naar een revalidatie centrum .Het was een doorzetter want na 3 maand kom ze terug lezen ,schrijven en hare fijne motoriek was ook terug in orde .Zo ver waren we alweer geraakt,ze voelde zich de ene dag al wat beter dan de andere en als het niet ging zei ze dat ze luisterde naar de signalen van haar lichaam en het die dag rustig aan deed.Af en toe kwam er dan nog eens tussen dat ze weer moest opgenomen worden omwille van een buikvliesontsteking .Ondertussen was haar zus bevallen en zij mocht meter zijn ,dit vond ze geweldig .Maar lang heeft ze hiervan niet genoten.Precies één jaar na haar eerste hersenbloeding kreeg ze een tweede en het was een fenomenaal grote bloeding ,ze was direct in coma en amper 45 min na haar opname lag ze al op de operatie tafel ,de neurochirurg had mij gevraagd om haar nog eens te knuffelen want waarschijnlijk zou ze niet door de operatie komen ,we waren dus al voorbereid op het ergste. maar een paar uur later kregen we te horen dat de operatie was gelukt maar dat ze in kunstmatig coma werd gehouden.
Ze was niet te herkennen ,haar lange geblondeerde haren waren afgeschoren en haar hoofd was juist zo dik als een ballon,verschrikkelijk.Ze lag dan op intensive care en kreeg 24/24 u nierdialyse,werd beademd ,drainages in haar hoofd enz.. De mensen die haar kenden ,zoals haar nicht ,grootouders en collega's van mij liepen gewoon langs haar door omdat ze haar niet herkende.De kunsmatige coma werd gelijdelijk aan verminderd maar sarina werd niet wakker .3x hebben ze onze toestemming gevraagd om alles stop te zetten ,maar die beslissing konden we niet nemen
9weken heeft ze in coma gelegen ,ik ben van heel in het begin van haar ziek zijn bij haar gebleven in het ziekenhuis dag en nacht en we hadden dan ook besloten om haar mee naar huis te nemen en ik zou haar thuis verder verzorgen ,ik ben trouwens verpleegkundige en met behulp van thuisverpleging en paliatieve zou dat wel lukken .OP 8augustus stond dit allemaal vast en mocht ze ook uit isolatie.De zaterdag kwam mijn andere dochter voor het eerst sinds die 9 weken met kleine Lotte op bezoek ,ik sprak altijd tegen sarina en nu ook zei ik dat lotte daar was om haar te bezoeken en plots deed ze haar ogen open keek lotte aan ?Lotte wreef over sarina haar hand en sarina pakte haar handje vast .Toen sloot ze terug haar ogen en heeft ze niet meer open gedaan,en dan maandag 11augustus2008 om 7 uur s'morgens is ze gestorven.Precies of ze gewacht had opeen bezoekje van Lotte en normaal gezien de verjaardag van haar huwelijksdag.Ze is in mijn armen gestorven,heel zacht en vredig.Ik heb haar dan ook haar trouwkleed aangedaan en ze is gecremeerd en de urne staat bij ons thuis in de living waar vroeger haar bureel stond met de pc waar ze uren zat staat nu een mooie antieke tafeltje (zie bijlage) en zo is ze toch nog een beetje in ons midden want ze vroeg altijd aan mij voor dat ze comateus was van mama wij blijven toch altijd samen hé wij waren onafscheidelijk !
Het is een groot verlies ik wens het mijn grootste vijand niet toe ,het is nu 4maand geleden en het verdriet wordt alsmaar groter ,ik denk dat ik hier nooit over heen geraak en daarom zou ik eens met lotgenoten willen contact hebben om te zien hoe zij hun rouwproces verwerken.
Martine,de mamie van Sarina
Beste Marijke,
Je zal zeker weten wat het is die pijn en het verdriet,maar ik kan je verzekeren dat het 2 de jaar nog moeilijker is om alles te verwerken.Het gemis wordt alsmaar groter en iedereen denkt maar dat je weer de oude bent want het is tenslotte al 2 jaar geleden ,maar dit is niet hoor.Eerst dacht ik ook dat het na het eerste jaar beter zou gaan maar ik heb me er erg in vergist.
Ik heb ook al verschillende kleine gebeurtenissen ondervonden waardoor ze me laat merken dat ze bij ons is en in het begin was dit wel meer dan nu .Ik heb ooit een nacht gehad dat ze naast mijn bed stond ,ze was juist een engel en ze pakte me vast en zei dat ik verder moest en niet zo verdrietig mocht zijn ,zij had het goed daar waar ze nu was en had ook geen pijn meer zei ze . Ik probeerde haar aan te raken maar ik greep gewoon in het niets en toch stond ze daar.Ik had zoiets van ,ik ben aan het dromen maar toch niet,ik was klaar wakker want ik neep in mijn wang en idd ik was wakker.Allemaal toch raar hé .Ik wens je ook nog veel sterkte en als je wil praten mag je altijd contact opnemen, want alleen lotgenoten begrijpen elkaar.Mijn mailadres is :martinegraindor@hotmail.com
Groetjes
Martine,mama van Sarina
4 augustus 2010
Lieve Martine,
Ik ken je pijn, ik voel je verdriet, het is nog maar zo kort geleden dat je je lieve dochter bent kwijtgeraakt. Ik wil je met alle liefde begeleiden. Ikzelf ben mijn zoon van 29 jaar vorig jaar januari aan een hersenbleoding kwijtgeraakt. Plotsklaps zonder waarschuwing vooraf. Het leven staat stil de toekomst is zwart en bodemloos; maar..... ik ben hier uit aan het klimmen. Het kan echt waar. Ik weet zeker dat hij vaak bij ons is, hij laat dit heel vaak merken. Met muziek, met knipperende lampen. Dit heeft mij zo goed gedaan; Kijk naar kleine toevalligheden en onthoudt; toeval bestaat niet.Ooit zullen jullie weer samen zijn en reken maar dat je dochter bij je is. Daar ben ik van overtuigd.
Marijke
3 augustus 2010
best martine
ik wens je veel sterkte dit is nooit fijn en doet heel hard pijn om je dochter te verliezen ik vind het heel knap van jullie om zo te praten over jullie dochter wat niet iedereen is toegelaten en ook knap van sarina dat ze heeft gewaqcht op haar metekindje lotte zal nu ook wel veel verdriet hebben maar wel leuk dat ze is opgewacht geweest is in het ziekenhuis door haar meter voor dat ze spijtig genoeg stierf ik heb men mémé verloren in 2003 toen was ik 3jaar en ik ben nu 11 en ik mis haar echt heel veel nog veel sterte en geef de moed niet op van keyra
keyra
26 juli 2010
Sterkte
Sonja
19 juli 2010
Ik heb bijna alles geprobeerd om te leven zonder jou
Ik lieg als ze me vragen hoe het gaat
Ik lees wat boeken en kijk TV
Maar daar verandert ook niets mee
Ik voel ,verlang en denk nog steeds aan jou
Het was zo moeilijk om je te laten gaan
Al wist ik dat het beter was
hier zit ik nu ,alleen en zonder jou
Ik kan het gewoon niet aan
Ik mis je armen om me heen
Oh wat voel ik me alleen
De tijd staat stil
De tijd die alle wonden heelt
Maar van helen heb ik nog niets gemerkt
Ik weet niet of die tijd wel werkt
De tijd die loopt niet zonder jou
Ik kan het niet ,je laten gaan
Ik kan het gewoon niet aan
ik denk zo dikwijls:
waar zou ze nu toch zijn ?
mijn Rina waar ik zo van hou
Nee ik leef niet in een wereld
een wereld zonder jou
Mamie
29 mei 2010
Martine jij bent een prachtmama en jij had een prachtdochter.Meer kan ik niet zeggen ben er stil van.Nog heel veel sterkte!
corinnevanbael@hotmail.com
15 mei 2010
hallo Martine,
zoals je weet is mijn zoontje van 9 maanden ook al een paar keer door het oog van de naald gekropen (operatie dunne darm, liesbreuk, verwijdering gal-blaas en gal wegen, rs-virus, coma en nu weer met de lever transplantatie.)
maar dat kan je natuurlijk niet vergelijken met datgene wat moeders meemaken die hun kind verliezen.
het is allemaal niet eerlijk verdeeld maar toch moeten we sterk zijn voor diegene die overblijven.
je man en je andere dochter zijn er ook nog en ongetwijfeld krijg je wel steun van hun en anderen (soms onbekenden).
toch wens ik je veel sterkte.
je bent een sterke vrouw!
groetjes Taya en zoontje Jaimy
taya
8 maart 2010
Vandaag heb ik genoten van een videofilm die opgenomen was tijdens een toneelstukje voor kleuters dat ons Sarina samen met een paar klasgenoten in elkaar hadden gestoken ,en het deed deugd om haar nog eens bezig te zien.
Mijn liefste Rientje genoot zelf ook van dit stuk ,ze kon haar laten gaan en beleefde er zelf ook plezier aan dat kon je zien
Ik ben blij dat een vroegere klasgenote van haar mij die film bezorgde.
mamieke
16 februari 2010
beste mama van Sarina,
eerst en vooral veel sterkte als is het meer dan een jaar geleden het verlies blijft hetzelfde .de eerste verjaardag de eerste kerst en noem maar op men dat zijn pijnlijke dagen. en niemand als degene die een kind verlieren voelen dit aan .gelukkig kan een ander dat niet voelen die dit niet meemaakt. ik heb me zoon van 24jaar verloren nu bijna13 jaar geleden met een auto ongeval.de jaren van verdriet dat heeft zijn tijd nodig je staat op en gaat slapen met toch steeds de gedachten aan degene die we verloren zijn. door de jaren heen krijg dit een plaatsje in je hart en probeer je verder te gaan met het leven want een kind verlieren is onnatuurlijk zegt men en daar gaan we dan tegen vechten al weten we niet hoe en ieder doe dit op zijn eigen manier. ik heb er vrienden bij verloren en vrienden er bij gekregen maar het verdriet moet men alleen verwerken en dat heeft tijd nodig.er over praten dat verlicht soms het verdriet net als muziek te beluisten in het begin doe dit pijn de herinneringen komen dan weer boven en men huilt . als men lacht dan voel je je schuldig en denk je ik mag niet lachen ook dit behoort tot het verwerken van het grote verdriet,ik wou reageren op je bericht omdat het soms fijn is even een woordje te horen van iemand dit ook weet dat het verlieren van een kind is.
alvast veel sterkte
jeanine
jeanine moeder van patrick van boeckel
1 februari 2010
Martine,
Nog gecondoleerd met dit vreselijke verlies van uw dochter,ik heb het zelf nooit mee gemaakt gelukkig en kan mij idd het verdriet dat u zult hebben niet goed aanvoelen,maar kan mij er wel een beetje een voorstelling van maken,dit is het ergste wat je kan overkomen,kinderen horen niet zo jong te sterven,ik leef met heel mijn hart met je mee
Heel veel sterkte voor de toekomst
Ria
Ria
21 januari 2010
Nieuwe reactie inzenden