Sterfbed

Gedicht herdenkingsdienst
23 mei 2008
Het onderstaande gedicht is van Jean Pierre Rawie en voorgedragen tijdens de herdenkingsdienst.

Ik heb zelf de tekst aangepast.

Sterfbed

Mijn vader sterft...
Als ik zijn hand vasthoud,
voel ik de botten door zijn huid heensteken.
Ik zoek naar woorden, maar hij kan niet spreken
en is bij elke ademtocht benauwd.

Dus schud ik zijn kussen en verschik de deken
waar hij zijn handen zo roerloos onder houdt.
Ik blijf zijn kind al wordt ik eeuwen oud,
voor altijd verbonden door een liefde die de dood niet kan verbreken.

Wij volgen allen één voor één hetzelfde pad
en worden met dezelfde maat gemeten.
Ik zie mijzelf nu bij zijn bed gezeten
zoals hij ooit bij zijn eigen vader zat.
Straks is hij weg, maar hij zal weten,
hoe onvoorwaardelijk ik hem heb liefgehad...