tot in lenget van dagen, vervolg

Lieve lotgenoten, nabestaanden en overige geinteresseerden!
Op de eerste plaats dank voor de reacties van mijn verhaal verleden jaar 12 oktober.
En dan met name: Noor, Hetty, Jacqueline, Ada, Anneke en Eveline.
Geen flauw idee of dit de manier was, maar alsnog dank voor de moeite.
Het feit dat ik met dit mooie weer een vervolg geef op mijn verhaal, is dat afgelopen dinsdag mijn schoonmoeder werd begraven. Is dat zo bijzonder? Ach, elke dag gaat wel een dierbare voorgoed op "Hemelvaart", en gebeurde dus ook. Verleden jaar had ik de nare 'klus' om mijn schoonmoeder te gaan vertellen, dat haar DERDE kind was 'gegaan'. Veel emotie, dat zal duidelijk zijn; ze was al erg broos en heeft dit blijkbaar niet meer 'erbij' kunnen hebben. Ach ja, als je 94 bent en het lichaam was al aan het protesteren, dan wordt de geest gehaald. Verder lijden is haar dan bespaard. De wond van het verlies van mijn lieve vrouw Helga was weer open en daarom schrijf ik veel van me af. Opvallend hoe er in de praktijk slecht geluisterd wordt.....dus daarom maar op papier; ook privé zijn er diverse documenten aangelegd. De rode draad blijft het verdriet en ik zeg maar zo: wie dat niet begrijpt zou in de spiegel moeten kijken en harop afvragen: wat doe ik niet goed, waar schiet ik tekort?
Elke dag vraag ik me dat ook op die manier: ik had zoveel méér willen doen.......maar het was onvermijdelijk. Leuk om dan steeds maar weer te horen: het leven gaat door. Welk leven? Van wie moet dat? Tot slot. Heb meegedaan aan een rouwgroep; jammer dat het voorbij is. Kan het ieder aanbevelen, maar blijft persoonlijk.
Sorry voor de taal- en/of stijlfouten.
Bedankt voor de aandacht