Trots op zijn talenten

Op 18 september 2011 overleed Jan Adrianus Vermeer, mijn vader. Hij zou de week daarop 90 worden en dat wilden wij, drie van de vier kinderen, niet ongemerkt voorbij laten gaan. Helaas hebben we het niet mogen beleven.

Hectische tijden hebben we met hem meegemaakt. Hij was streng, rechtlijnig en diep gelovig. En ook talentvol, humoristisch, klokkenmaker, schilder. En hij beschikte over 'magnetische' krachten. Kon pijn voelen en wegnemen. We waren trots op zijn talenten en onze achternaam. En hij gaf ons enerzijds zelfvertrouwen en anderzijds moesten we vanaf ons 16e levensjaar alles zelf uitzoeken. Het huis uit geschopt, één voor één. Tot groot verdriet van onze moeder. Eerst was er de woede: 'ik wil hem nooit meer zien'. Maar je ging naar huis voor Mamma.
Totdat hij besloot naar Duitsland te verhuizen met moeder en ons jongste broertje, dat toen net op de middelbare school zat. Waarom? Het was ons een raadsel. De Duitse volksaard had hij vooral tijdens vakanties leren kennen en die beviel hem, men is afstandelijker en beleefder dan wij in NL.

Moeder overleed al in 1978 en kort daarna kreeg hij een nieuwe relatie met een Duitse vrouw, die veel op mamma leek. Zij had ook dat zachte karakter en kon hem absoluut niet de baas. Ze deed alles voor hem en leek steeds ongelukkiger te worden, maar had niet de kracht hem weer los te laten. Dertig jaar lang. Toen waren ze samen bejaard en zij ging dementeren. Ook werd ze opstandig. Na een lichte hersenbloeding en een val kwam ze in een verpleeghuis en daar besloot ze niet meer met mijn vader onder één dak te willen leven. Gesteund door haar 2 kinderen. Vader kwam thuis ten val en lag uren op hulp te wachten, voordat hij een telefoon kon bereiken. Dat gaf de doorslag voor zijn vertrek naar een verpleeghuis in Wesel. Het beste wat hem in die levensfase kon overkomen.
Nooit eerder heb ik lievere, geduldigere en zorgzamere mensen meegemaakt dan in dit huis. Alles deden ze om het mijn vader naar de zin te maken. Hielden rekening met wat hij graag at en dronk, hij kreeg een eigen atelier om te blijven schilderen. Zijn zicht werd steeds slechter, tot hij nog maar 5 procent kon zien. Maar hij schilderde door - met vergrootglas en veel (kunst)licht. Zijn werk werd geexposeerd in en buiten het tehuis.

En wij - drie van de vier kinderen die met veel verbijten het contact hadden weten te onderhouden - waren trots. We spraken niet vaak met hem over het verleden. Hij gaf dan ontwijkende antwoorden of begreep de vraag zogenaamd niet. Verbaasd ben ik over de loyaliteit van kinderen naar ouders toe. Ik heb veel van dit soort verhalen gehoord. Ouders die het niet verdienden dat ze kinderen kregen. Maar de kinderen hoopten altijd dat ze een keer 'het spijt me' zouden horen. Ook wij hebben die erkenning nooit gekregen. We hebben hem tot zijn laatste zucht opgezocht. Met vaak veel moeite, want het was voor ons allemaal een lange reis. We hebben de eer aan onszelf gehouden en gedaan wat we misschien wel onze plicht vonden. We hebben hem niet laten barsten, terwijl wij ons door hem wel verlaten hebben gevoeld. Tijdens die moeilijke momenten in ons leven - als er geen thuis was waar we konden aankloppen. Gelukkig hebben wij als broers en zussen wel een band gehouden. Die is broos, maar over een paar weken houden we voor het eerst een 'familiedag' bij mij thuis. Vol met oude herinneringen, dingen die we niet van elkaar wisten. Foto's, oude films etc.
Het thuisnest dat we zo vaak hebben gemist zit nu in ons hoofd. Dankzij internet houden we gemakkelijker contact. En we laten elkaar nooit meer los. Alleen wij weten wat er allemaal is voorgevallen vroeger thuis, we hebben elkaar nodig om de geschiedenis levend te houden. Om zeker te weten dat we niet gek zijn en dat we het alemaal doorstaan hebben. Sterke mensen zijn geworden, zonder ons gevoel te verliezen.

Pappa bedankt. U zult altijd in onze herinnering blijven...........