Verhalen

I don't see

I don't see you anymore,
when you fly in my head.

I don't hear you anymore,
when you yell in my heart.

I don't feel you anymore,
when you touch my soul.

Is it because I don't love you anymore?
Or is it because you're dead?

Me xxx

Een Ster die 903 dagen aan de hemel staat---------

Gisteravond keek ik uit mijn raam,
een nieuwe ster scheen aan de hemel,
ik weet dat jij dat bent Charel,
want jij schijnt zo fel.

Ik kan jou nu niet meer zien,
maar met elke stap die ik zet,
voel ik jou in mijn hart,
jij zult altijd bij me zijn.

Het leven zit vol verrassingen,
maar ook vol teleurstellingen,vooral in mensen,oneerlijkheid,en verdriet,
Met elke tegenslag zal ik weer opstaan,
net zoals jij altijd deed.
Je bleef heel lang vechten,omdat je mij niet alleen wilde laten.

Zo gaat het goed,en zo ben je je kind kwijt. Ons mannetje Jesse kwam negen weken te vroeg en werd geboren op 23 december 2009. Alles ging goed,en hij ging met sprongen vooruit. Na zes dagen werden we overgeplaatst naar het MCA. En een dag later op 30 december 2009 overleed ons mannetje plotseling aan aan darminfectie genaamd NEC. De wereld vergaat op zo'n moment. We missen hem zo verschrikkelijk. Het hele verhaal staat hieronder beschreven.

Melanie,de trotse mama van Jesse*

23 december 2009

Ik was eigenlijk 26 februari uitgerekend van Jesse.

Nu ik je kwijt ben…..

Het is een cliché, dat weet ik heus
Maar je weet pas wat je hebt, als je het bent verloren
Nu jij al 903 dagen niet meer bij me bent
En ik je niet meer kan storen
Ben ik me er steeds sterker van bewust
Hoeveel jij voor mij betekende

Jou verlies liet een gapend gat achter
Dat elke dag groter wordt, naar het lijkt
Het verdriet wordt toch juist zachter
Naarmate de tijd verstrijkt?

Ik voel nu pas dat je zoveel meer was,dan een vriend.
Jij was mijn baken van vertrouwen, mijn troost, mijn steunpunt
Mijn veilige haven, mijn behoeder

In december 2008 werd onze Lucas ernstig ziek, een hele agressieve vorm van kanker. Na een hele zware periode van behandelen zag het er zelfs even hoopvol uit. Alles was geregeld voor zijn beenmergtransplantatie, dat zou hem moeten gaan redden.
Voor de zekerheid nog een mri scan, voorwaarde was dat hij zichtbaar schoon moest zijn, dus geen zichtbare tumorgroei.
Bleek er een recidief te zijn, de transplantatie ging niet door, nog een experimentele behandeling geprobeert, opnieuw een scan.

Lieve meisje*

9 jaar geleden ben je geboren en
na ander half jaar bij de engeltjes gaan horen.
Lieve mop het verdriet blijft en doet pijn,
dat jij samen met papa in de hemel mag zijn.
Jullie zijn samen en heel gelukkig dat weet ik wel.
Maar voor ons is het door jullie te missen op aarde soms een hel.
Lieve schat vier maar fijn een feestje met je papa* en Jelle*
Als ik dan bij jullie kom als het mijn tijd is,
kun je mij er alles over vertellen.

Dikke kus ook voor papa* en Jelle*
van Oma.

lieve Hendrik

7 jaar geleden, een regenachtige avond,
7 jaar geleden dat jij die fatale val van de trap maakte.
7 jaar geleden dat ik "niet denkend aan het ergste" in het ziekenhuis zat te wachten
7 jaar geleden dat ik te horen kreeg dat er geen hoop voor je was,
7 jaar geleden dat ik radeloos werd,
7 jaar geleden dat ik afscheid van je nemen moest
7 jaar geleden dat ik ieder die je lief had moest vertellen dat je er niet meer was,
7 jaar geleden dat ik op de automatische piloot leefde en regelde,
7 jaar geleden dat ik alleen verder moest.

Hallo allemaal,

Vorig jaar ben ik zelf mijn vriend verloren aan een hersenbloeding. In de maanden hierna besefte ik hoe weinig aandacht er eigenlijk in Nederland is voor rouw, en dat onze omgeving vaak niet weet hoe om te gaan met rouw.
Ik studeer toegepaste psychologie en heb met een aantal medestudenten een onderzoek opgezet over rouwverwerking. Het doel van dit onderzoek is om meer inzicht te verschaffen in het rouwproces om meer tegemoet te kunnen komen aan de wensen en behoeften van mensen die rouwen.

mijn oma heeft gelukkig geen lang ziektebed gehad. ze is in haar slaap overleden.
ondanks dat ze dement was was dit het enige wat ze eigenlijk had. voor de rest is ze altijd gezond geweest.
nadat ze een paar maanden geleden ineens zo veel pijn in dr rug had, en wij alleen maar O me rug te horen kregen, is ze onderzocht in het ziekenhuis. hieruit bleek dat ze 4 ingezakte rugwervels had. vorige maand is ze hieraan geholpen. dit was zwaar voor haar, maar ze had het goed doorstaan.

Zes jaar geleden.
Op een mooie lente dag.
Hoorde ik voor het laatst je stem,
je gezang , je lieve lach.
In één klap was je jonge leven voorbij.
Het was en is zo onwerkelijk voor mij.

je werd maar elf jaar.
Je nooit meer te zien,
nooit meer aan te kunnen raken,
nooit meer samen juichen om Ajax,
lachen, praten.
Die gedachten is zo raar.

Voor mij was je de liefste.
Die er maar kon zijn.
Daarom doet dit gemis ook zo'n pijn.
Zes jaar is er voorbij sinds jij moest gaan.
Waarom is de vraag die altijd blijft bestaan.