Verhalen

In onderstaand gedicht heb ik proberen te verwoorden wat het verlies van mijn zoon Cornelis met mij heeft gedaan. In 2002 is hij bij een verkeersongeval om het leven gekomen, 25 jaar jong. Soms is het gemis ondragelijk.

Voor Cornelis

25 jaar was je nog maar
de pijn is bijna niet te dragen
hoe kom ik nu de dagen door
met de dood van je kind
lijkt alles in je te sterven

ik droom van je
je staat aan mijn bed
de tranen op mijn gezicht
blaas je weg
alleen een engel kan dat doen

bij het ontwaken
droom ik verder
je bent gevlogen naar verre streken
ik kan je niet volgen

Ik wil me even voorstellen in ben Angelique van der vaart getrouwd met Gert van der vaart.
Vader en Moeder van 2 zonen Justin van 10 jaar en Christiaan van 17 jaar.
Samen een gelukkig gezin genietend van dagjes uit zwembad, strand,camping,enzenz
samen met zijn allen elk jaar een dagje uit met opa en oma mensink
van dierentuin,speeltuin uiteten enzenz
Gewoon een liefdevol en hecht gezin die genietvan het leven wat ons is gegeven.
Tot 14 aug 2007 de dag dat ons leven totaal veranderde. 's Morgens om 7.00 uur getikt tegen mijn slaapkamerraam
politie staat in de tuin .

Ernstige ziektes komen te vaak voor,
er zijn zoveel mensen die daardoor een dierbare verloor.
Ook jij lieve papa, je kreeg kanker,
en die ziekte maakte je alsmaar slanker.
Kon ik deze ziekte maar voor je vermijden,
en kon ik je maar van al die ellende bevrijden.
Wat jij tijdens je ziek zijn allemaal heb meegemaakt,
is iets wat mij en vele andere hebben geraakt.
Ik zag je vechten en strijden,
ik zag al die pijn die je moest lijden.
Pap waarom genas je niet gewoon,
na al die pijn en ellende,
was gezond zijn, gewoon je verdiende loon.

www.kankerendan.nl

pap op 30 maart 1996 verloor je je vrouw en wij onze moeder aan een hartstilstand
we leefde met moeite verder onze wereld was stuk de spil was weg.
jij kwam in het reinaldahuis na een jaar van huilen en verdriet moest je een been missen maakte jou niet uit je wou toch nie verder.
een poos daarna brak er brand uit er had iemand een brandende kaars in zijn ijskast gezet de hele afdeling waar jij zat moest verhuizen .
weer een nieuwe plek waar je moest wennen

°Kiel(Duitsland) 24 Oktober 1932
+Nieuwrode(Belgie) 4 Februari 2009

Margriet is geboren in Kiel aan de Oostzee.
Ze was nog zeer jong toen ze haar vader verloor.
Om de vreselijke oorlogsjaren te overleven zorgde ze als oudste van 7 kinderen mee voor brood op de plank.
Margriet kende hard labeur bij de boer.
Doordat ze op jonge leeftijd genoodzaakt werd, om mee voor haar tweelingbroer en zussen te zorgen, droeg ze ook op latere leeftijd nog steeds die zorg voor anderen in haar hart.

Om haar leven een nieuwe stimulans te geven, zocht ze haar geluk in het België van de jaren 50.

Quincy*(24-10-2004 - *30-10-2004).

Die zwangerschap ging niet van een leien dakje. Vanaf het begin was ik al veel niet lekker hield vocht vast en mijn bloeddruk schommelde van heel hoog naar heel laag en daar was ik goed beroerd van.

Twee dierbaren gingen jong heen. Nu sta je als kind zijnde erg alleen. Jij hebt gevochten als een leeuw. Je ziektebed duurde wel een eeuw 6 jaar lang. De andere verzorgde je en kreeg een beroerte. Samen naar het verpleeghuis daar deden ze veel moeite. Na haar overlijden kreeg je een tweede beroerte. En opnieuw een gevecht, maar je won en ging verder op weg. Toen naar een verzorgingshuis waar je het naar je zin had. Je hebt er egen maanden gewoond, en had veel lol. Ja je verjaardag was mooi gezellig en veel mensen. De dag erna ging je heen je hard zie nu nee.

Mijn ouders waren net uit elkaar.
Mijn vader zag er vanaf en is er nooit bovenop geraakt.
Mijn moeder ging op dat moment gewoon door met haar leven..
Zij had een nieuwe vriend.
M'n vader had ook een nieuwe vriendin maar toch wist hij dat het nooit hetzelfde zou zijn.
Op 31maart kon hij het niet meer aan.
Hij heeft 's avonds een brief naar zijn vriendin geschreven en is vertrokken.
Naar zijn favoriete café getrokken.
Daar heeft hij zich laten gaan.
Misschien een beetje te hard.
Die avond is hij in zijn auto gestapt, veel te veel gedronken.

21-12-1964 was ik 32 weken zwanger van ons eerste kind,'snachts kreeg ik weeën en de verloskundige werd geroepen.
Ik was pas 17 jaar en mijn man was 20.
Er kwam een ziekenwagen en ik moest mee intussen waren ook de vliezen gebroken ,eerst werd ik naar het ziekenhuis de mariastichting in haarlem waar wij toen woonden gebracht.
Toen ik daar in een o.k. kamer lag werd ik opeens weer opgehaald met een brancar,en ging ik weer de ziekenauto in ,er werd niet aan mijn man of mij verteld waarom dat was .
Uiteindelijk werden we naar kraamkliniek uyt den bosch gebracht.

Op 17 september 2003 kreeg ik te horen dat ik zwanger was. Op 18 september gingen mijn moeder en ik voor een echo en daar bleek dat ik al 27 wken en 3 dagen was. De volgende dag begonnen de weeen al en en 3 uur later was mijn zoontje Daan* geboren. Veel te vroeg.
Hij werd meteen naar de IC gebracht voor onderzoeken. Hij ademde helemaal zelf maar hij had er moeite mee.
Op 21 september denken de artsen dat hij een infectie heeft waardoor hij meteen antibiotica toegediend krijgt. Ook moest ik bloed afgeven omdat hij waarschijnlijk bloed te kort komt.