Verhalen

Als zondagavond de telefoon gaan op ons vakantieadres staat mijn hart een seconde stil. Ik voel onbewust dat het zover is. En jawel, mijn neef belt met de mededeling dat zuslief eindelijk zelf om een ziekenauto heeft gevraagd. Het is kritiek. Maar aangezien hij nogal direct alles overdrijft en snel in paniek raakt, zelfs als er niets aan de hand is, bel ik toch even voor de zekerheid mijn nicht die daar dichtbij woont om toch nog even te controleren of het allemaal waar is wat hij zegt.

Sinds mijn man op 25-06-2006 is overleden, duikt er op de vreemste plekken een libelle op, ook bij de kinderen. Nadat ik een huis met de makelaar had bekeken en daarna een bezoek bracht aan het graf van mijn man, zat daar op het kruis een libelle, alsof hij wilde zeggen.

Vrijdag, 21 maart 2008. De laatste dag van het leven van mijn zoon.
Maar voor ik dat wist heb ik iets heel vreemds meegemaakt.
Om dit te vertellen moet ik beginnen op 17 maart. Want toen heb ik op een
afschuwelijke manier mijn wijsvinger geplet. Hij was gebroken en er moest een
stuk terug aangenaaid worden. Op 21 maart om 8u30 ging ik, samen met mijn
man, terug naar het ziekenhuis, voor vervanging van het verband. Dat was pijnlijk, maar pas toen het gedaan was, werd ik niet goed. Eigenaardig was dat. Ik draaide weg en moest neergelegd worden. Ik had 20 bloeddruk!

Op 18 april 2007 is mijn soulmate overleden.

Omdat ik wat heb met engelen ( gevoelsmatig )hier mijn verhaal.

In maart dit jaar ben ik met mijn gezin en fam naar curacao gegaan,omdat mijn man daar is geboren en mijn schoonfam daar nog woont.
Mijn schoonmoeder werd 90 jaar de schat.

Echter, na een fijne tijd keerden we weer huiswaarts.
Nadat iedereen weer thuis was afgezet ging ik naar ons huis.
Nou dat was slikken zo alleen zo koud en stil.

Ik zie de foto van mijn man en begon te huilen en stak een kaarsje voor hem op ( warmte en licht ) in mijn verdriet riep ik, als je er bent laat het mi

Lieve lotgenoten, nabestaanden en overige geinteresseerden!
Op de eerste plaats dank voor de reacties van mijn verhaal verleden jaar 12 oktober.
En dan met name: Noor, Hetty, Jacqueline, Ada, Anneke en Eveline.
Geen flauw idee of dit de manier was, maar alsnog dank voor de moeite.
Het feit dat ik met dit mooie weer een vervolg geef op mijn verhaal, is dat afgelopen dinsdag mijn schoonmoeder werd begraven. Is dat zo bijzonder? Ach, elke dag gaat wel een dierbare voorgoed op "Hemelvaart", en gebeurde dus ook.

We zitten weer in april, een rot maand voor ons.
Onze dochter, Demi*, is op 22 april 2003 overleden aan hersenvliesonsteking. Dit jaar alweer 5 jaar geleden of moet ik zeggen pas 5 jaar............Ik weet dat er geen tijd voor staat om te rouwen eigenlijk zou ik dat best wel willen. Ik vind het zo moeilijk en het verdriet wordt niet minder. Ik durf nu na, bijna, 5 jaar te zeggen dat ik best gelukkig ben en dat ik blij ben dat ik gezond ben. Ik heb een lieve man en een prachtige dochter maar toch...........het gemis van die ene.

jacqueline er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk, ik wil nog zoveel tegen je zeggen, lekker met je kletsen, kopje koffie drinken,je was zo ernstig ziek, er was geen genezing meer mogelijk,je kreeg op 28 september 2004 te horen dat je longkanker had, wat was dat moeilijk, dit hadden we nooit verwacht, je hebt nog chemo gehad, je wilde nog zo graag verder leven, voor je familie, maar voor jezelf had je het al geaccepteerd dat je er over een tijdje niet meer zou zijn, en die tijd kwam al heel snel, je bent op 6 februari 2005 in het ziekenhuis overleden, wij waren allemaal bij je.

het was op een woensdagmiddag. ik kwam thuis uit school. ik reed op ons weggetje en er reed heel hard een auto langs. ik wist niet wat het was. mijn vader was een dagje thuis van de psygiatrische inrichting waar hij zat. hij was manisch depressief. het ging net wat beter met hem. ik wou toen ik thuis was in de stal gaan kijken hoe het met hem was. ik dacht nog van nee dat doe ik niet ik hang eers mijn jas op. ik hoor door het stalraampje mijn moeder zeggen: of hij heeft zichzelf iets aangedaan. ik rende huilend naar binnen.

toen jij stierf,
is de wereld gewoon doorgegaan met draaien
het werd dag en ook weer morgen,
er was lawaai en stilte
en ook om ons heen,
maakte het leven van alledag
evenveel lawaai als anders,
maar bij mij kwam het harder aan als normaal
wat deed het pijn,
om te zien en te horen,
dat alles doorging
toen jij gestorven was,
wreed en onverschillig,
genadeloos en onbarmhartig was het
en elke indruk stak dieper,
deed meer pijn, nee,
ze kunnen niet weten, wat ik nu voel
die stekende pijn,
van afgesneden zijn, en nooit meer samen zijn…
ach, niets zal hetzelfde zijn, zonder jouw

je va

op 25 januwarie 1999 word mijn eerste kleinzoon geboren in het sofiakinderziekenhuis mijn dochter was 30 weken zwanger door het snelle handelen van mij oma heb ik het gered .maar na 7 mooie jaren heb ik hem weer af moeten staan op de zelfde plek waar hij is geboren nam ik ook weer afscheid van hem
nu na bijna 2 jaar heb ik nog steeds de zelfde pijn en verdriet
iedere avond zeg ik hem nog welterusten
en of het toeval is of lot
hij werd op 25 januarie 7 jaar 7 dagen er na kwam hij in coma 7 dagen daarna stierf hij
7 dagen daarna werd hij begraven
of id dit geplent door god
lieve jason oma